บทที่ 610 ฮวงจุ้ยไม่ดี

หลงหยินกรุ๊ปนี้ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในองค์กรที่มีชื่อเสียงที่สุดในตงไห่ แปดในสิบของคนตงไห่ใช้โทรศัพท์มือถือหลงหยิน และอีกสองคนที่เหลืออาจใช้โทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้

สำหรับองค์กรในประเทศหลงหยินกรู๊ปนั้นถือว่ามีความแข็งแกร่งมาก และคุณภาพของโทรศัพท์มือถือนั้นดีมากจริงๆ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาคุณภาพเกือบจะเทียบเท่ากับโทรศัพท์มือถือยี่ห้อผลไม้

เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าประตู เซินหลงหยินก็ได้ส่งคนไปรับเขา เมื่อเขาเห็นชายหนุ่มขับรถ q7 เข้ามา เลขาสาวคนสวยก็รีบไปต้อนรับทันที

“ขออนุญาตถามค่ะ คุณใช่อาจารย์ฉินไหมคะ?”

ฉินจุนพยักหน้า “ใช่ครับ”

“สวัสดีค่ะอาจารย์ฉิน เชิญทางนี้ค่ะ ประธานเซินกำลังรอคุณในห้องทำงานค่ะ!”

เลขาสาวพาฉินจุนและหวังตงเสวี่ยขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องทำงานของท่านประธาน

เซินหลงหยินยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงาน เดินไปเดินมารออย่างประหม่า

เมื่อเห็นฉินจุนเข้ามา เซินหลงหยินก็ดีใจมาก

เขารีบเดินเข้าไปจับมืออย่างรวดเร็ว เขย่ามือฉินจุนด้วยความเคารพ และพูดว่า

“อาจารย์ฉินครับ ก่อนหน้านี้ฉันทำให้คุณไม่พอใจ มีตาหาแต่มีแววไม่ โชคดีที่หยกเจ้าแม่กวนอิมของคุณช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ไม่เช่นนั้นฉันคงตายไปแล้ว”

ฉินจุนไม่ได้สนใจอะไรมาก “ประธานเซินไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ก็เป็นเหมือนเพื่อนกันทั้งนั้น นี่แค่เรื่องเล็กน้อยน่ะครับ”

“คุณฉิน เชิญนั่งก่อนครับ!”

เซินหลงหยินไม่กล้าที่จะละเลยอีกต่อไป เขารีบรินชาให้ฉินจุนด้วยความเคารพ

“คุณฉิน ที่คุณพูดก่อนหน้านี้ว่าฮวงจุ้ยของฉันในบางที่อาจจะไม่ดี ไม่ทราบว่าที่คุณพูดนั้นหมายถึง…”

ฉินจุนพูด “เรื่องนี้ ต้องดูให้ละเอียดน่ะครับ”

เมื่อพูดเช่นนั้น ฉินจุนก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ห้องทำงานของเซินหลงหยิน

ฮวงจุ้ยของสำนักงานนั้นไม่เลว ตำแหน่งที่ตั้งก็ดีมาก ตรงกับตำแหน่งการเงิน และทุกอย่างถูกต้องแม่นยำมาก

เป็นสถานที่ที่ดีเป็นจุดรวมความมั่งคั่ง สามารถมองเห็นแม่น้ำได้จากไกลๆ

ทันใดนั้นฉินจุนก็เห็นตู้ที่อยู่หลังโต๊ะของเซินหลงหยิน ซึ่งตู้นี้ค่อนข้างแปลก

“อันนี้คืออะไรครับ?”

เซินหลงหยินผงะไปครู่หนึ่งและกล่าวว่า “ข้างในเป็นวัตถุมงคลที่ฉันบูชาไว้น่ะ”

หลังจากพูดจบ เซินหลงหยินก็เปิดตู้ออกให้เห็นรูปปั้นกวนอูองค์ใหญ่อยู่ข้างใน และกระถางธูปขนาดเล็กอยู่ข้างหน้า

รูปปั้นมีทำได้ราวกับมีชีวิตจริง ประณีตงดงามมาก ดูก็รู้ว่าเป็นงานฝีมือที่มีชื่อเสียง

เซินหลงหยินกล่าวว่า “อาจารย์ฉิน ฉันชอบเทพเจ้ากวนอูมากที่สุด บูชาเทพเจ้ากวนอูคงจะไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เป็นเรื่องปกติมากที่จะบูชาเทพเจ้ากวนอู ไม่ว่าจะทำงานในสายอาชีพไหน ธุรกิจใดก็สามารถบูชาเทพเจ้ากวนอูได้ ไม่เป็นอะไรเลย

ฉินจุนเหลือบมองไปที่เซินหลงหยินและถามทันที

“ประธานเซิน คุณบูชาเหรอครับ?”

เซินหลงหยินผงะ “แน่นอนครับ ฉันบูชาแค่ในห้องทำงานเท่านั้น…ไม่สิ! ยังมีอีกอัน คุณหมายถึง…”

หลังจากพูดจบ เซินหลงหยินก็หันหลังกลับไป และถอดเสื้อของเขาออกทันที

เมื่อเห็นว่าเซินหลงหยินมีรอยสักเทพเจ้ากวนอูบนหลังของเขา มีความสง่างามไม่แพ้กัน

ตอนนี้เซินหลงหยินก็เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว และเขาจึงถามขึ้น

“เป็นไปได้ไหมว่าทั้งสองปะทะกัน?”

ฉินจุนพยักหน้า

“จะมีเสือสองตัวในถ้ำเดียวกันไม่ได้ คุณก็น่าจะรู้จักคำนี้นะครับ แม้ว่าสิ่งที่บูชาจะเป็นสิ่งเดียวแต่กันมันก็ยังต่อสู้กัน”

“รอยสักของคุณจะอยู่กับคุณนานกว่า คุณเก็บนี่ไว้เถอะครับ ส่วนกวนอูองค์นี้เอาออกไป”

เซินหลงหยินเข้าใจแล้วและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “เดี๋ยวฉันจะเอามันออกไปทิ้ง!”

ไม่น่าล่ะที่ช่วงนี้ทำอะไรก็ไม่ค่อยจะดีนัก และร่างกายรู้สึกอ่อนแอ รู้สึกเหมือนมีคนมากดทับหลังเอาไว้ หายใจไม่ค่อยออก อยากจะนอนตลอดเวลา

ที่แท้ก็เป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง!

ฉินจุนพูด “ปัญหาไม่ใหญ่ แก้ได้แล้วครับ ถ้าอย่างนั้นเราขอตัวก่อนนะครับ”

เซินหลงหยินตกใจ และรีบพูดอย่างรวดเร็ว

“คุณฉินรอสักครู่ครับ!”