บทที่ 614 งานเลี้ยงรุ่น

รู้จักสิ จะไม่รู้จักได้ยังไง เมื่อกี้คนอื่นเขาก็บอกแล้วไง ว่าหมอนี่ขายกระเป๋าปลอมพูดถึงอย่างละเอียดเชียว แทบไม่ต้องพูดอะไรแก้ตัวอีกแล้ว

จี้กั๋วจวินคิดไม่ถึงเลยว่า ท่านประธานเซินจะยอมคุยกับฉินจุน ไอ้ฉินจุนอะไรนี่รู้จักคนใหญ่คนโตอย่างประธานเซินด้วยเหรอ？

อีกอย่างฟังจากน้ำเสียงของประธานเซินแล้ว ดูเหมือนว่าจะเคารพฉินจุนมาก ๆ จี้กั๋วจวินในตอนนี้หน้าแตกแทบไม่เหลือชิ้นดี เขาเป็นคนเปิดประเด็นว่าจะโทรศัพท์ขึ้นมาเอง สุดท้ายเป็นไงคิดไม่ถึงเลยว่า เพราะไอ้การโทรศัพท์นี่ จะทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์อับอายขายขี้หน้าคนอื่นแบบนี้

ยะหยาเองก็หน้าเสียไม่น้อย เธอก็คิดว่ากระเป๋าใบละสองแสนกว่านี้จะเป็นของจริง ที่ไหนได้จี้กั๋วจวินกลับให้ของปลอมกับเธอ มันทำให้เธอไม่พอใจมาก ๆ

แต่ถึงอย่างไรจี้กั๋วจวินก็เป็นท็อปสเปนเดอร์ของเธอ เขาส่งของขวัญในไลฟ์ให้เธอตั้งไม่รู้เท่าไหร่ เพราะฉะนั้นถึงมันจะเป็นของปลอมแต่เธอก็จะอดทน

“เหอะ ๆ ต่อให้มันจะเป็นของปลอม แต่มันก็มาจากใจ”

คงได้แต่ปลอบใจทุกคนว่า ถึงแม้มันจะเป็นของปลอม แต่ก็มอบให้ด้วยใจ

ฉินจุนก็ไม่ได้ต้อนพวกเขาให้จนมุม ในเมื่อความจริงมันกระจ่างแล้วก็จบ เพราะถึงอย่างไรหวังตงเสวี่ยก็ไม่ได้ใส่กับเรื่องพวกนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะชอบกระเป๋าใบนี้มาก แต่แค่รู้สึกว่ามันเว่อร์วังไปหน่อย หวังว่าจะไม่ทำให้ใครไม่พอใจก็พอ

มื้ออาหารผ่านไปอย่างอึดอัด พอถึงตอนจะจากกัน ทุกคนต่างมาทิ้งเบอร์ไว้ให้ฉินจุน บอกว่าเผื่อในอนาคตจะได้ร่วมงานกัน แต่ความจริงแล้วใคร ๆ ก็รู้ว่านี่มันเป็นการทอดสะพาน

สนิทสนมกับท่านประธานเซินแบบนี้ แถมยังให้กระเป๋าใบละสองแสนกว่าง่าย ๆ อีก ผู้ชายคนนี้ต้องมีความสามารถไม่ธรรมดาแน่นอน

หลังจากที่ฉินจุนเล่นละครตบตาต่อหน้าคนพวกนั้นจนเสร็จสิ้น เขากับหวังตงเสวี่ยก็พากันขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารต่อไป

“ตงเสวี่ย เรายังต้องไปปาร์ตี้กับเพื่อน ๆ ของเธออีกใช่ไหม？”

หวังตงเสวี่ยพยักหน้า “ตอนแรกฉันบอกปัดเพื่อนไปแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าปาร์ตี้เมื่อกี้จะจบเร็วขนาดนั้น ที่งานนู้นมีเพื่อนสนิทฉันสองคนมาด้วยพอดี ฉันอยากจะไปหาพวกเธอหน่อยได้ไหมคะ ？”

“ได้สิ”

ฉินจุนแค่ไปเป็นเพื่อนเธอ จะไปเจอใครเลี้ยงฉลองกับใครเขาไม่สนใจอยู่แล้ว

นั่งสองคนมุ่งหน้าไปยังสถานที่เป้าหมายต่อไปทันที ที่ร้านอาหารแห่งนี้ไม่ได้หรูหราเหมือนร้านก่อนหน้านี้ แต่ว่าก็ไม่เลวเลย

พนักงานพาทั้งสองคนมายังห้องอาหารส่วนตัว ตอนที่ไปถึงเพื่อน ๆ ก็ทานกันมาสักพักแล้ว พอเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาก็ตกใจ

“เฮ้ย ตงเสวี่ยมาแล้ว มานั่งเร็ว ๆ ！เธอบอกว่าจะไม่มาแล้วไม่ใช่เหรอ！”

หวังตงเสวี่ยยิ้มก่อนจะเอ่ย “พอดีงานฝั่งนั้นเสร็จเร็วน่ะ ฉันก็เลยมาหาพวกเธอ”

พอเธอพูดจบ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งลากเก้าอี้มาให้เธอนั่งข้าง ๆ เขา แต่ว่ามันมีเพียงที่นั่งเดียว

หวังตงเสวี่ยก็ชะงัก รู้สึกว่าถ้านั่งตรงนี้มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอจึงรีบคล้องแขนของฉินจุนแล้วเอ่ยแนะนำ

“นี่แฟนของฉัน ชื่อว่าพี่ฉินจุน”

ทันใดนั้นสีหน้าของผู้ชายที่ลากเก้าอี้มาให้เธอก็เปลี่ยนไปทันที

เพื่อนคนอื่น ๆ ก็เผยสีหน้าแปลกใจ

ผู้ชายคนที่ลากเก้าอี้มาให้ชื่อว่าหลี่จินเฉิง เขาเป็นคนที่ตามจีบหวังตงเสวี่ย แต่ก่อนสมัยเรียนถึงแม้ว่าหวังตงเสวี่ยจะไม่เคยตอบตกลงเป็นแฟน แต่นายหลี่จินเฉิงคนนี้กลับคุยโวไปทั่วว่าหวังตงเสวี่ยเป็นแฟนของตัวเอง

เขาป่าวประกาศเรื่องความสัมพันธ์ไปทั่ว แม้ว่าจะมีคนรู้ว่าหวังตงเสวี่ยไม่ได้ตกลง แต่เป็นเพราะเห็นแก่หน้า จึงเออออไปด้วยว่าพวกเขาคบกัน

แต่ก่อนเวลาไปงานเลี้ยงกัน หวังตงเสวี่ยจะต้องได้นั่งข้างหลี่จินเฉิงตลอด

แต่ว่าวันนี้ไม่คิดเลยว่าหวังตงเสวี่ยจะพาแฟนมาด้วย

หลี่จินเฉิงหันหน้าไปมองฉินจุนพร้อมกับเอ่ยแบบไม่เป็นมิตร

“โทษทีนะตรงนี้ไม่มีที่แล้ว นายลากเก้าอี้ไปนั่งฝั่งตรงข้ามแล้วกันนะ”

หลี่จินเฉิงแสดงสีหน้าไม่เป็นมิตร แฟนแล้วยังไง ใครมาก่อนมาหลังไม่รู้หรือไง เขารู้จักกับหวังตงเสวี่ยตั้งแต่สมัยเรียน ไอ้ฉินจุนอะไรนี่มีสิทธิ์อะไรเข้ามาแทรก？

ด้านข้างของหวังตงเสวี่ยมีชายอ้วนคนหนึ่ง ค่อย ๆ ลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยกับฉินจุน

“พี่ชาย นายนั่งตรงนี้ก็ได้ เดี๋ยวฉันย้ายไปนั่งฝั่งตรงข้ามเอง”

หลี่จินเฉิงเบิกตากว้าง “เจ้าอ้วนสวี！มันใช่เรื่องของนายมั้ย！”

เจ้าอ้วนสวียิ้มแย้ม “ไม่เป็นไร ๆ เรื่องจิ๊บจ้อย！”

เจ้าอ้วนสวีคนนี้ถือเป็นเพื่อนในชั้นเรียนที่นิสัยดี ปัจจุบันฐานะค่อนข้างลำบาก เขารู้สึกว่าเพื่อน ๆ เหล่านี้ต่างก็เก่งกว่าเขากันทั้งนั้น ฉะนั้นเวลาคุยกับเพื่อน ๆ จึงทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว เพราะเขาคิดว่ามีเพื่อนไว้เยอะ ๆ ย่อมดีกว่า

ฉินจุนตบบ่าของเจ้าอ้วนสวี “ขอบใจมากนะน้องชาย”

พูดจบทั้งสองคนก็นั่งลง