บทที่ 618 พี่ต้าหยางร้องขอชีวิต

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินจุน พี่ต้าหยางก็รู้สึกอ่อนแรงที่ขาของเขา

ฉินจุนคนนี้เป็นคนมีอำนาจจริง ๆ และเขาพูดกับบอสถงอย่างตรงไปตรงมา!

บอสถงเป็นผู้ดูแลจังหวัดใกล้เคียง และสถานะและตัวตนของเขาจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับเหลยหง ในจังหวัดฮั่นตง

ฉันขอถามหน่อยใครในเมืองหลวงของจังหวัด จะกล้าพูดกับพี่หงด้วยทัศนคติเช่นนี้?

พี่ต้าหยางตกใจ และมองไปฉินจุน ขาของเขาสั่นเล็กน้อย

เขากัดฟัน แล้วพูดว่า

“คุณฉิน …”

พี่ต้าหยางอยากจะพูดอะไรเพื่อขอโทษ แต่เขาไม่สามารถพูดได้ เขาเห็นรูปลักษณ์ที่สงบของฉินจุนมาก่อน และคิดว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

แต่เมื่อดูการปรากฏตัวของฉินจุนตอนนี้ พี่ต้าหยางพบว่าเขาสามารถหยั่งรู้ได้

คนที่ทำให้บอสถงเคารพได้มากเช่นนี้ คุณฉินคนนี้จะต้องมีอิทธิพลอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของพี่ต้าหยางกลายเป็นเรื่องแปลกไป หลี่จินเฉิงก็ผงะ และพูด

“พี่ต้าหยาง! เป็นอะไรไป จัดการมันสิ!”

พี่ต้าหยางโกรธมาก เมื่อเขาได้ยินว่าหลี่จินเฉิงยังคงกดดันเขา เขาตบหน้าเขา!

เพี๊ยะ!

“แกกำลังรนหาที่ตาย แกกำลังทำอะไร ให้ต่อยแกน่ะสิ!”

หลี่จินเฉิงเวียนหัวด้วยการตบหน้า และเกือบจะเป็นลม มือของพี่ต้าหยางเป็นเหมือนแผ่นเหล็ก

หลี่จินเฉิงตกตะลึง

“พี่ต้าหยาง! คุณกำลังทำอะไร? พ่อของฉันคือหลี่ผอ หากพี่ไม่ไว้หน้าฉัน ก็ไว้หน้าพ่อของฉันบ้างสิ!”

พี่ต้าหยางแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา

“ไว้หน้าเหรอ? ไว้หน้าแกแล้วนายจะเอาไว้เหรอ?”

“ยังจะพูดถึงพ่อของแกด้วย? พูดถึงเขาทำไม อยากให้เขาตายใช่มั้ย?!”

คำพูดของพี่ต้าหยางทำให้หลี่จินเฉิงดูตะลึงงัน และทัศนคติก่อนและหลังก็ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

เมื่อเขาจะมา พี่ต้าหยางยังคงพูดว่าเขาต้องการช่วย ความสัมพันธ์กับพ่อของเขาเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?

ทัศนคติแย่มาก ราวกับว่าเขารอไม่ไหวที่จะฆ่าเขา

หลี่จินเฉิงไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้?

“พี่ต้าหยาง ฉัน …”

ทันทีที่พี่ต้าหยางยื่นมือออกมา เขาก็บีบคอของหลี่จินเฉิงโดยตรง และพูดอย่างเย็นชา

“ฉันจะบอกแกให้นะ นี่คือคุณฉิน เป็นคนที่แกไม่สามารถยั่วยุได้ ถ้าแกยังกล้าที่จะไม่เคารพคุณฉินแม้แต่นิดเดียว ฉันจะฆ่าคนในตระกูลแกให้หมดสิ้น แกได้ยินมั้ย!”

หลี่จินเฉิงหายใจไม่ออก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วง และเขาแลบลิ้นแพลมตลอดเวลา

“ได้ยินชัดแล้ว ได้ยินชัดแล้ว … พี่ต้าหยางให้อภัยด้วย!”

พี่ต้าหยางปล่อยมือ และโยนหลี่จินเฉิงลงไปที่พื้น

จากนั้นเขาก็เดินไปหาฉินจุน แล้วคุกเข่าลง และกล่าวขึ้น ด้วยท่าทางที่น่าเชื่อถือ

“คุณฉิน ผมไม่มีตามาก่อน ดูสิ ผมจะจัดการกับเขาได้ยังไง?”

หลี่จินเฉิงนอนอยู่บนพื้น ขาของเขาอ่อนแรงด้วยความตกใจ

ถ้าฉินจุนพูดอะไร และทำในตอนนี้ เกรงว่าพี่ต้าหยางจะทำโดยไม่ลังเล

ทุกคนมองไปที่ฉินจุน รวมทั้งเจ้าอ้วนสวี และเพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้น

เมื่อฉันเข้ามาครั้งแรก ฉันรู้สึกได้ว่าฉินจุนนั้นไม่เด่นมาก แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าฉินจุนจะเป็นตัวละครที่ทรงพลังได้ขนาดนี้ แค่เพียงโทรศัพท์เท่านั้น ก็ทำให้พี่ต้าหยางตกใจกับสถานการณ์เช่นนี้

เห็นได้ชัดว่าเป็นหลี่จินเฉิงไปหาเขา แต่ผลลัพธ์กลับสลับกันเขามาจัดการกับตนเองแทน

ฉินจุนกล่าวเบา ๆ

“เอาไปเถอะ อย่ามาขวางหูขวางตาฉันที่นี่ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องช่วยเขาจัดการธุระต่าง ๆ แล้ว”

“ครับ ไม่ต้องห่วงคุณฉิน ผมจะโยนมันทิ้งไป ในอนาคตทั้งเขาและพ่อของเขาจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผม”

ฉินจุนพยักหน้า และปล่อยให้เขาไปอย่างหมดความอดทน