บทที่ 625 สู้สักตั้ง

ทัศนคติของคุณนายหม่ายังคงโอเค อย่างน้อยก็ทำให้ฉินจุนรู้สึกถึงความจริงใจของเธอ

คนที่ไม่รู้ก็ไม่โทษ แต่สิ่งเดียวที่ต้องตำหนิคือ แว่นผู้ชายดูคล้ายกันมากในตอนนี้

หวังโป่หลุนดูละอายใจ และรีบพูดกับฉินจุน

“ปรากฏว่าคุณคือปรมาจารย์ฉินนี่เอง ผมขอโทษจริง ๆ ผมไม่รู้มาก่อน! ปรมาจารย์ฉิน โปรดยกโทษให้ผมด้วย!”

ถ้าคุณรู้ว่าเขาเป็นปรมาจารย์ฉิน หวังโป่หลุนมีความกล้าหาญอะไรที่จะคุยกับปรมาจารย์ฉิน?

ไม่น่าแปลกใจที่เขาพูดมีเหตุผลและสมเหตุสมผลมาก ไม่ใช่เพราะฉินจุนแอบดูบางกรณี แต่เพราะเขามีความสามารถระดับนี้จริง ๆ

ฉินจุนพยักหน้าโดยไม่สนใจ

“ถ้าเป็นอย่างนั้น เรามาเริ่มรักษาคนไข้กันเลยดีกว่า คุณมีความเห็นยังไงบ้าง?”

ตัวตนถูกปลดล็อกแล้ว ทุกคนรู้ว่าฉินจุนเป็นปรมาจารย์ฉิน แน่นอนว่าไม่มีใครมีความคิดเห็นเพิ่มเติม

นอกจากปรมาจารย์ฉินแล้ว ใครบ้างที่มีความสามารถในการดำเนินการเกี่ยวกับโรคที่รักษาไม่หายเหมือนคุณหม่า?

“เอาล่ะ ตอนนี้ผู้เชี่ยวชาญการผ่าตัดทรวงอกทุกคนออกไปลูกน้องให้ปรมาจารย์ฉิน”

โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเป็นผู้ฝึกงาน และรองผู้อำนวยการมีอำนาจมากที่สุด

สิ่งนี้ไม่ดีสำหรับฉินจุน แต่เป็นรองประธานผู้เชี่ยวชาญที่โจมตีเขาโดยตรง

แน่นอน การลูกน้องเป็นเรื่องรอง พวกเขาต้องการสังเกตขั้นตอนการรักษาของฉินจุนเป็นหลัก

เด็กฝึกงานและผู้อำนวยการทั่วไปกลุ่มนี้ทำได้เพียงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่มีโอกาส ท้ายที่สุด ห้องผ่าตัดใหญ่มาก และมีเพียงเจ็ดหรือแปดคนเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้

ฉินจุนกล่าว “คราวนี้หัวหน้าศัลยแพทย์คือหวังโป่หลุน และผมก็ลงมือกับเขาด้วย”

เมื่อสิ้นเสียง หวังโป่หลุนก็ผงะไป

“ปรมาจารย์ฉิน คุณล้อเล่นรึเปล่า ผมไม่แน่ใจ ให้ผมเป็นผู้นำ และผมสามารถรับประกันอัตราความสำเร็จ 50% เท่านั้น”

ฉินจุนตบไหล่เขาแล้วพูดว่า

“อย่ากังวลไป ผมจะช่วยคุณปรับปรุงอัตราความสำเร็จของคุณเคียงข้างกัน เพื่อให้คุณสามารถดำเนินการได้ตามปกติ และผมรับประกันว่า เขาจะสามารถออกจากเตียงผ่าตัดได้”

เมื่อเห็นดวงตาที่แข็งกร้าวของฉินจุน หวังโป่หลุนก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยักหน้าอย่างหนัก

“ในเมื่อปรมาจารย์ฉินพูดอย่างนั้น งั้นผมจะลองดู”

หลังจากพูดจบ หลายคนก็ผลักผู้ป่วยเข้าไปในห้องผ่าตัดโดยตรง

ด้วยคำรับรองของปรมาจารย์ฉิน ทุกคนมั่นใจว่า แม้ว่าการดำเนินการนี้จะยากมาก แต่ก็จะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

คุณนายหม่ายืนอยู่หน้าประตู สีหน้ากังวลใจ ในตอนนี้ เธอทำได้เพียงประสานมือขอพรจากพระเจ้า

เมื่อคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในห้องผ่าตัด เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์คนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกันไป

เพราะพวกเขารู้ดีว่าการดำเนินการใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง และพวกเขาไม่สามารถออกจากงานได้นานขนาดนั้น

ครั้งนี้ฉันออกมาพบปรมาจารย์ฉิน และฉันก็พอใจแล้ว ผู้เฒ่าผู้แก่เหล่านั้นได้เห็นทักษะทางการแพทย์ของปรมาจารย์ฉิน และแน่นอนว่าพวกเขาจะมีการประชุมเพื่อหารือกันเมื่อพวกเขากลับมา

ดังนั้นจึงไม่รีบร้อน เพราะเดี๋ยวก็รู้รายละเอียดต่าง ๆ

ทุกคนรีบวิ่งออกไป เหลือเพียงคุณนายหม่า ข่งหยิงหยิงและหวังตงเสวี่ยอยู่ที่ประตู

ใบหน้าของข่งหยิงหยิงอับอายมาก เมื่อครู่นี้เธอรีบออกไปเทศน์กับฉินจุนโดยออกคำสั่ง และตำหนิเขา

ส่งผลให้ฉินจุนเพิกเฉยต่อเธอ และคนอื่น ๆ ก็เพิกเฉยต่อเธอ

เมื่อครู่นี้ข่งหยิงหยิงยืนอยู่ที่นั่น รู้สึกเหมือนตัวตลก ก่นด่าที่ทางเดิน และไม่มีใครสนใจเธอเลย

ใบหน้าของข่งหยิงหยิงแดงก่ำ และเธอรู้สึกราวกับว่ามีตะเข็บอยู่ในพื้นดินที่เธอสามารถเข้าไปได้ และเธอรู้สึกละอายใจในตัวเอง

“เขาเป็นปรมาจารย์ฉิน ทำไมเธอไม่บอกฉันก่อนหน้านี้!” ข่งหยิงหยิงบ่น

หวังตงเสวี่ยหมดหนทาง “เธอไม่ให้โอกาสฉันพูดนี่!”

ข่งหยิงหยิงโกรธมาก จนเธอดึงหวังตงเสวี่ยออกไปโดยตรง

…