บทที่ 628 ขโมยมาสินะ?

การได้สัมผัสกับคนตัวโต และรู้บางสิ่งที่คนอื่นไม่รู้ ก็เป็นการแสดงออกถึงการยกระดับตนเองเช่นกัน

ดังนั้นแม้ว่าเรากำลังพูดถึงโทรศัพท์มือถือหลงหยิน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา แต่นายน้อยเหวินยังคงมีความรู้สึกเหนือกว่า ราวกับว่าภูมิใจมาก

เพราะคนอื่นไม่รู้เรื่องเหล่านี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ เขาสามารถไปถึงระดับนั้นได้ แต่คนอื่นไม่สามารถทำได้

ฉินจุนตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของนายน้อยเหวิน

หยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าของเขา

“คุณกำลังพูดถึงโทรศัพท์เครื่องนี้เหรอ?”

โทรศัพท์มือถือในมือของ ฉินจุนมีความโปร่งใส บางเฉียบ เต็มหน้าจอ การฉายภาพโฮโลแกรม การระบุตัวตนที่แม่นยำ และการชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์

รวมถึงฟังก์ชันของโทรศัพท์มือถือทั้งหมดในตลาด นอกจากนี้ยังมีเทคโนโลยีสีดำระดับไฮเอนด์บางอย่าง ที่แม้แต่ฉินจุนก็ยังไม่ได้ศึกษาเพิ่มเติม

โทรศัพท์เครื่องนี้ทำจากกระจกนิรภัย ซึ่งแข็งและโปร่งใส และดูสวยงามมาก

หน้าจอทำจากกระจกแซฟไฟร์ และพื้นผิวกระจกของนาฬิกา Rolex ทำจากวัสดุชนิดเดียวกัน ซึ่งทนทานต่ออุณหภูมิและความหนาวเย็นสูง และทนต่อการขีดข่วน และดูสวยงามมาก

ทันทีที่หยิบโทรศัพท์ออกมา ทุกคนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ

“สวยเกินไปรึเปล่า?”

เป็นแค่มือถือ ไม่คิดว่าจะทำได้ระดับนี้! มันช่างน่าทึ่งจริง ๆ!

แม้แต่โทรศัพท์ต้นแบบที่แสดงในภาพยนตร์ ซึ่งเป็นโทรศัพท์มือถือที่มีเทคโนโลยีสูงในอนาคตก็ไม่สวยงามนัก!

ใบหน้าของนายน้อยเหวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาก็ตกใจเมื่อมองโทรศัพท์

“นี่ … นี่โทรศัพท์คุณเหรอ?”

ฉินจุนพยักหน้า “ใช่สิ”

“เป็นไปไม่ได้!”

นายน้อยเหวินปฏิเสธทันที และพูดด้วยใบหน้าที่ไม่เชื่อ

“ประธานเซินเคยบอกไว้ว่า มีโทรศัพท์มือถือเพียงสองเครื่องในโลกนี้ ไม่เพียงแต่มีราคาแพงมากเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้น โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้แสดงถึงการทำงานหนักของหลงหยินกรุป”

“ประธานเซินบอกว่า มือถือเครื่องนี้จะมอบให้กับคนสำคัญ อย่าบอกนะว่าคนสำคัญคนนี้คือคุณ?”

ฉินจุนยิ้มจาง ๆ “ฉันไม่รู้ว่ามันสำคัญหรือไม่ แต่เซินหลงหยินได้ให้โทรศัพท์เครื่องนี้แก่ฉัน”

“คุณบ้าไปแล้ว!” นายน้อยเหวินพูดเสียงดัง ด้วยใบหน้าโกรธจัด

“คุณมันหน้าไม่อาย คุณต้องขโมยมันมาแน่! คุณขโมยความลับสุดยอดของหลงหยินกรุป และกล้าที่จะเอามันออกจากที่สาธารณะ คุณคิดว่าวันนี้คุณจะหนีได้เหรอ?”

“รปภ. มาที่นี่ รปภ. มีคนขโมยของที่นี่!”

นายน้อยเหวินตะโกนเช่นนั้น และในทันที บอดี้การ์ดเจ็ดหรือแปดคนก็วิ่งไปตลอดทาง หยิบอาวุธออกขณะวิ่ง ราวกับว่าพวกเขาพร้อมที่จะลงมือ

ซูเหวินฉีขมวดคิ้ว และยืนข้างฉินจุนด้วยสีหน้าเย็นชา

หน้าคนอื่นยังแสดงความแปลกใจ ขโมยโทรศัพท์มือถือ? และยังขโมยโทรศัพท์มือถือราคาแพงเช่นนี้?

ถ้ามันถูกขโมยไปจริง ๆ ก็เรื่องใหญ่ เด็กคนนี้กินไม่ได้แล้วเดินไปมา

โทรศัพท์มือถือนี้มีประโยชน์อย่างไรหากถูกขโมย หากคุณไม่ได้รับอนุญาตจากนายเซินหลงหยิน คุณจะไม่สามารถใช้มันได้หากถูกขโมยไป เทคโนโลยีล้ำหน้าไปอีกหลายปี คนทั่วไปใช้ได้จริงหรือ?

นายน้อยเหวินพ่นลมหายใจ “ฉันเดาว่า คุณคงไม่คิดว่าโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้จะทรงพลังขนาดนี้ใช่มั้ย? หลังจากที่ขโมยมาและพบว่ามันขายไม่ได้ คุณเลยเอามาให้เองเหรอ? น่าเสียดายนะที่ทำไม่ได้ คงไม่ได้หวังว่าจะได้พบกับคนอย่างฉันที่มีความรู้สินะ!”

“ฉันเคยเห็นคุณเซินใช้โทรศัพท์เครื่องนี้มาก่อน นี่คือ …”

ในเวลาที่นายน้อยเหวินกำลังเตรียมนำเสนอหลักฐาน โดยจะอธิบายว่าฉินจุนขโมยมาทีละขั้นตอน

นิ้วหัวแม่มือของฉินจุนก็กดลงบนหน้าจอโทรศัพท์

ต่อจากนั้น ลายนิ้วมือจะปลดล็อก และเปิดโทรศัพท์

ทันใดนั้นฉากก็เงียบลง

ลายนิ้วมือถูกปลดล็อก ฉันจะพูดอะไรได้อีก

โทรศัพท์มือถือประเภทนี้ได้รับการพัฒนาเป็นพิเศษโดยหลงหยินกรุป หากไม่ใช่คนวงใน หรือเป็นของขวัญจะปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือได้อย่างไร?