บทที่ 630 แย่งข้าวสุนัขกิน

เมื่อผู้ช่วยได้ยินเช่นนี้ เขาก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“นายน้อย ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้!”

หลังจากพูดจบ ผู้ช่วยก็ยืนตรงที่ประตู

นายน้อยเหวินกัดฟันขณะมองดูข้าวที่เหลือครึ่งชาม ต้านทานอาการคลื่นไส้ จับมือ แล้วยัดเข้าไปในปากของเขา

มันค่อนข้างเน่าและมีกลิ่นเหม็น และเมื่อเขาจำได้ว่านี่คือสิ่งที่สุนัขกินไปเมื่อกี้ เขารู้สึกคลื่นไส้

อย่างไรก็ตาม ความเจ็บปวดในช่องท้องส่วนล่างทำให้เขาทนไม่ไหวจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงปลอบตัวเองด้วยยาขมเท่านั้น

กินข้าวที่เหลือชามนี้ดีกว่าออกไปขอฉินจุน!

ก่อนที่เขาจะเสียดสีฉินจุนมากขนาดนี้ มันคงน่าละอายเกินกว่าจะขอร้องเขาตอนนี้ และแม้ว่าเขาจะก้มหน้าเพื่อขอทาน ฉินจุนก็อาจไม่ช่วยเขา

แค่กินเศษหมาครึ่งชามนี้ไปซะ!

นายน้อยเหวินกัดทีละคำ แม้ว่าจะรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย แต่ปวดท้องก็ทนไม่ไหวจริง ๆ

เมื่อเขากัดคำแรก เขาไม่รู้ว่าเป็นผลทางจิตใจหรือผลของยานั้นรวดเร็วจริง ๆ หรือไม่ และเขารู้สึกว่าความเจ็บปวดในช่องท้องส่วนล่างบรรเทาลงเล็กน้อย

นายน้อยเหวินดูดีใจมาก และดูเหมือนว่ายานี้จะได้ผลจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงกัดมันทีละคำอย่างรวดเร็ว

เมื่อผู้ช่วยออกไปเมื่อกี้ เขาไม่ได้พาหมาออกไป

อย่างที่เราทราบกันดีว่า สุนัขปกป้องอาหาร และแม้แต่เจ้าของก็แทบจะไม่สามารถขโมยอาหารที่กินได้

เมื่อเห็นนายน้อยเหวินกินอาหารของมัน ดวงตาของสุนัขก็สีแดง ฟันของมันแยงเขี้ยวแล้วเห่าและคำรามต่ำ

ใบหน้าของเนายน้อยเหวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ต้าเฮย แกจะทำอะไร ฉันคือเจ้านายของแกนะ!”

ต้าเฮยไม่มีเวลาให้ความสนใจกับสิ่งเหล่านั้นในเวลานี้ และเดินเข้าไปใกล้นายน้อยเหวินทีละขั้น ด้วยสีหน้าที่น่าเกลียด นัยน์ตาของมันราวกับหมาป่าหิวโหย

นายน้อยเหวินจับชามข้าวไว้แน่น แล้วก้าวถอยหลังทีละก้าว

“ต้าเฮย! ถ้าแกกล้าเข้ามา ฉันจะฆ่าแก!”

“โฮ่ง!” ต้าเฮยคำรามและพุ่งตรงเข้าไป ใบหน้าของนายน้อยเหวินเปลี่ยนไปอย่างมาก เมื่อเขาพลิกกลับ ชามข้าวของเขาก็ก้มลงกับพื้น และของเหลือทั้งหมดที่ผสมกับยาก็กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ต้าเฮยไม่สนใจเรื่องพวกนั้น และเริ่มกินโดยตรงบนพื้น

นายน้อยเหวินกัดฟัน

“ไอ้หมาบ้า! แกต้องช่วยสิ!”

นายน้อยเหวินคุกเข่าลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว และเริ่มส่งอาหารที่เหลือเข้าปากด้วยมือของเขา

…

ผู้ช่วยข้างนอกกำลังเฝ้าห้องน้ำอยู่ และเมื่อฉินจุนและคนอื่นๆ เดินผ่านมา สีหน้าของผู้ช่วยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“อ๊ะ! คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ …”

ทันทีที่ผู้ช่วยกำลังจะพูด ฉินจุนก็ตบไหล่เบา ๆ และเข็มเงินก็แทงที่หลังคอของเขา ผู้ช่วยพูดไม่ออก และขยับตัวไม่ได้อีกต่อไป

เขารู้สึกแข็งทื่อ ร่างกายไม่ฟัง ราวกับว่าเต็มไปด้วยตะกั่ว

ฉินจุนยิ้ม “นายพูดอะไร เกิดอะไรขึ้นกับนายน้อยเหวินงั้นเหรอ? เข้าไปช่วยกันเถอะ!”

หลังจากนั้น ภายใต้ดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวของผู้ช่วย ฉินจุน ซูเหวินฉีและกลุ่มชายและหญิงต่างก็รีบเข้าไปในห้องน้ำ

พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายใน และคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับนายน้อยเหวิน

เป็นผลให้ทันทีที่เข้าไป ทุกคนก็เห็นภาพที่น่าตกใจดังกล่าว

นายน้อยเหวินคุกเข่าลงบนพื้น คว้าอาหารจากสุนัข!

เด็กหญิงหลายคนปิดปากของตน ตกตะลึงด้วยความตกใจ

หลายคนหยิบมือถือออกมา แล้วเริ่มบันทึกและถ่ายภาพ ภาพนี้ช็อกเกินไป บทความมันนี้มีอะไรผิดปกติ?

นายน้อยเหวินกินน้อยลงไปสองสามคำ เขาไปขโมยสุนัขสีดำตัวใหญ่มา เพื่อคว้าอาหารได้อย่างไร

นายน้อยเหวินเตะต้าเฮยกระเด็น

“ฉันขอให้แกเก็บเอาไว้สำหรับฉัน แกกินหมดได้ยังไง!”

ด้วยการเตะ ต้าเฮยคร่ำครวญสองครั้ง และซ่อนตัวอยู่

จวบจนบัดนี้ นายน้อยเหวินหันกลับมา และเห็นผู้คนที่อยู่ข้างหลังเขา

มีคนดังและลูกน้องและกลุ่มคนรอบตัวเขา ทุกคนถือโทรศัพท์มือถือและบันทึกวิดีโอ

สีหน้าของนายน้อยเหวินหยุดนิ่งทันที และใบหน้าของเขาก็ดูน่าเกลียดเล็กน้อย

“ทำอะไร ทำอะไร ผู้ช่วย ผู้ช่วย!”

เมื่อเห็นคุณค่าของนายน้อยเหวินแล้ว ฉินจุนก็ยิ้ม