บทที่ 650 อวดรถ

ฉินจุนไปที่ทุ่งนา และช่วยหวังอ้ายหมินเก็บแตงโม เพราะพวกเขาทำมาจากครอบครัวของเขาเอง และมีจำนวนน้อย เขาไม่ได้จ้างใครเลย

ตอนที่คุณสองคนกำลังเก็บแตงโมอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนข้าง ๆ พูดขึ้น

“โห เหล่าหวัง นี่ลูกเขยนายเหรอ?”

หวังอ้ายหมินเงยหน้าขึ้น และพูดด้วยรอยยิ้ม

“ใช่แล้ว ลูกเขยฉันเอง”

หวังอ้ายหมินแนะนำเล็กน้อย เพื่อนบ้านที่อยู่ถัดไปคืออดีตเพื่อนของพวกเขา และหมู่บ้านข้าง ๆ ก็ถูกรื้อถอน เช่าที่ดินเพื่อปลูกแตงโม เช่นเดียวกับบ้านของหวังอ้ายหมิน

จ้าวเจี้ยนโหยวยิ้ม และกล่าวว่า

“เหล่าหวังอ่า ทำไมลูกเขยของนายไม่ขับรถมาอีกล่ะ ยังไม่ได้ซื้อรถเลยเหรอ?”

หวังอ้ายหมินยิ้มอย่างจริงใจ และไม่ได้ตั้งใจเปรียบเทียบกับคนอื่น

“ฉันไม่มีรถแทรกเตอร์เหรอ รถแทรกเตอร์สะดวกมากกว่านะ”

ใบหน้าของจ้าวเจี้ยนโหยวเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ และความเหนือกว่า

“รถแทรกเตอร์ทำงานได้เหรอ? แตงโมของเราเป็นพันธุ์ดีที่มีผิวบาง รถแทรกเตอร์กระแทกเอาได้นะ มัจะแตกง่าย นั่นมันจะไม่เสียหายเหรอ?”

“ดูลูกชายฉันที่เฉียบขาดสิ เขาเดินราบอยู่ในทุ่งได้อย่างง่ายดาย!”

จ้าวเจี้ยนโหยวไปที่รถโตโยต้าที่อยู่ข้างหลังเขา

โตโยต้าที่เฉียบขาดคันนี้เป็นรถที่ได้รับความนิยม มีสถานที่ก่อสร้างหลายแห่งในชนบท และบางแห่งที่ต้องใช้ฟังก์ชันออฟโรดจะซื้อมัน

การขับรถในที่ที่เลวร้ายเช่นนี้ ย่อมได้เปรียบอย่างมาก เหมือนกับการเดินบนพื้นราบ

อย่างไรก็ตาม รถคันนี้ค่อนข้างแพง ราคาต่ำสุดคือห้าแสนหรือหกแสนหยวน และคันที่ดีกว่าเล็กน้อยคือมากกว่าเจ็ดแสนหยวน

อย่างไรก็ตาม q7 นั้นเน้นไปที่เชิงธุรกิจมากกว่า หากคุณพูดเกี่ยวกับฟังก์ชันออฟโรดจริง ๆ ฉันเกรงว่ามันจะไม่โดดเด่นเหมือนโตโยต้า

หวังอ้ายหมินพยักหน้า “รถคันนี้ดี ไม่เสียดายที่จะเอามาดึงแตงโมเหรอ?”

จ้าวเจี้ยนโหยวกล่าวว่า “น่าเสียดายที่รถของคุณเอง ลูกเขยของคุณก็ยังไม่ได้ซื้อรถ และเขาก็ยังไม่เด็กเกินไป ทำไมล่ะ อาชีพของเขายังพัฒนาไปได้ไม่ไกลสินะ เป็นไปไม่ได้หรอก หนุ่มน้อย นายต้องทำงานหนักนะ!”

ซูฮวนขมวดคิ้ว เธอไม่ชอบฟัง สามีภรรยาอย่างพวกเธอของพวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโลก และไม่ชอบเปรียบเทียบกับคนอื่น

แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะพูดถึงลูกเขยของเธอ

“เหล่าจ้าว เขาดีเกินกว่าจะอวด เป็นแค่รถที่ครอบครอง ลูกชายของนายรวยมาก นายไม่ปลูกแตงโมด้วยเหรอ?”

ซูฮวนกลอกตา และพูดอย่างโกรธเคือง

เมื่อจ้าวเจี้ยนโหยวได้ยินสิ่งนี้ เขาก็เยาะเย้ย

“มีความเฉียบขาดแล้วยังไงเหรอ? ครอบครัวของคุณไม่ได้เฉียบขาดด้วยเหรอ? ลูเขยของฉันมีเงินก็คือลูกของฉัน ฉันดีใจที่ได้ปลูกแตงโมด้วยตัวเอง หากมีรถที่ดีแบบชนิดของนายแล้วเอามาปลูกแตงโมได้ มันน่าตลก ๆ จริง ๆ ”

คำพูดขอจ้าวเจี้ยนโหยวทำให้ซูฮวนรำคาญพอที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอรู้สึกว่าไม่มีอำนาจที่จะหักล้าง

หวังอ้ายหมินกล่าวว่า “เอาล่ะ หญิงชรา ช่างมันเถอะ”

ซูฮวนกลอกตาอย่างดุเดือด เธอโกรธมาก

ฉินจุนยิ้มจาง ๆ เมื่อได้ยินคำพูด

“ดูเหมือนว่ารถแทรกเตอร์คันนี้จะค่อนข้างเก่าแล้ว ให้ผมซื้อรถให้ลุงหวังหน่อยเถอะ มันจะสะดวกกว่า”

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังอ้ายหมินก็พูดอย่างรวดเร็ว

“ไม่จำเป็น เสี่ยวฉิน ไม่ต้องซื้อรถให้ฉันหรอก รถแทรกเตอร์ของฉันยังดีอยู่!”

เมื่อจ้าวเจี้ยนโหยวได้ยิน ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็แสดงท่าทีขี้เล่น

“โห ฉันต้องการซื้อรถ? อย่าหุนหันพลันแล่น การซื้อรถไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย นายควรปรึกษาเรื่องนี้กับครอบครัวของนาย แล้วดูว่ารถมือสองของการเอามาปลูกแตงโมคืออะไร แล้วดูที่เป่าจุน Great Wall แบรนด์ในประเทศเล็ก ๆ เหล่านี้ ไม่เลวเลย”

สิ่งที่จ้าวเจี้ยนโหยวพูด เห็นได้ชัดว่าเป็นการเยาะเย้ยผู้คน และซูฮวนไม่อยากฟัง

นี่มันกลิ่นเหม็นอะไร เขาซื้อโตโยต้าที่ดี แล้วผู้ชายคนนี้ก็แสดงให้เขาดู

ซูฮวนกลอกตาด้วยความโกรธ พยายามก่นด่าเงียบ ๆ

แม้ว่าหวังอ้ายหมินจะไม่พูด แต่เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธเล็กน้อย นี่เป็นการดีเกินกว่าจะอวดความมั่งคั่งของเขา รถที่พังทำให้เขารู้สึกเหนือกว่า

ฉินจุนยิ้มและพูดว่า “ผมจะไปซื้อมันก่อน ประมาณหนึ่งชั่วโมง พักก่อนนะครับ แล้วผมจะกลับมาช่วยคุณทำมันต่อ”