บทที่ 68 พี่ตง

ในฐานะอันธพาลตัวเล็ก ๆ ในหนัง จะไม่มีใครรู้จักพี่ตงได้อย่างไร?

เมื่อเห็นต้วนเป่าตง วิญญาณของพวกอันธพาลตัวน้อยเหล่านี้ที่หวาดกลัวก็หายไปจนหมด

ต้วนเป่าตงขยิบตาให้หลงอี้ฮุย และหลงอี้ฮุยเข้าใจทันที

“ถอยออกไป อย่าทำให้ตาของปรมาจารย์ฉินสกปรก!”

“พี่ตง! ไม่เอาพี่ตง! พวกเราไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าทำอีกแล้ว!”

พวกอันธพาลฉี่ราดกางเกงของพวกเขาด้วยความตกใจ แต่พวกเขายังคงถูกหลงอี้ฮุยลากลงมา

ลวี่จื้อถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตรงนั้น ตกตะลึง ตะลึงงันอย่างยิ่ง ขาของเขาอ่อนลง และเขาทรุดตัวลงกับพื้นโดยตรง ใบหน้าของเขาเป็นสีเทาราวกับตายไปแล้ว

ต้วนเป่าตงมองไปที่ซูเหวินฉี และกล่าวว่า “พี่สะใภ้ พี่คิดว่าจะจัดการกับคนนี้ยังไงดี?”

ซูเหวินฉีตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าส่วนนี้ของต้วนเป่าตงเป็นชายร่างใหญ่ ผู้คนมากมายติดตามเขา และเมื่อเขาปรากฏตัว ไม่มีใครกล้าพูดอะไร สถานะของเขาก็ชัดเจน

แต่เมื่อคุยกับเธอ เขาให้เกียรติมากจนเธอสับสนเล็กน้อย

“โทรแจ้งตำรวจเถอะ แล้วให้ตำรวจจับไป”

ลวี่จื้อกลืนตั๋วคอนเสิร์ตของเธอไปห้าร้อยใบ หลายแสนหยวนนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะต้องรับผิดชอบ กี่ปีก็ไม่ต้องคิด

ซูเหวินฉีเรียกตำรวจ และไม่นานตำรวจก็มาถึง

“ท่านใดเป็นคนแจ้งตำรวจครับ?”

ซูเหวินฉีถอดแว่นกันแดดออก “ฉันเองค่ะ”

ตำรวจก็ผงะไปด้วย แต่ไม่คิดว่าคนที่โทรหาตำรวจจะเป็นดาราดัง

“มากับเรา”

ลวี่จื้อถูกใส่กุญแจมือ และถูกตำรวจจับไปพร้อมกับซูเหวินฉี

ก่อนออกเดินทาง โดยทิ้งหมายเลขโทรศัพท์ของฉินจุนไว้ ซูเหวินฉีกระซิบข้างหูของเขา

“ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ ครั้งหน้าไว้นัดกันใหม่”

หลังจากพูดแล้ว ซูเหวินฉีก็กะพริบตาใส่ฉินจุนอย่างสนุกสนาน

หลังจากนั้น เธอก็กลับมามีอารมณ์ของราชินีผู้สง่างามอีกครั้ง ดูถูกทุกคน และจากไปอย่างช้า ๆ

ฉินจุนอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากของเขา ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนหน้าเร็วเกินไป และเขาไม่รู้ว่าใครคือตัวจริง

เมื่อซูเหวินฉีถอดแว่นตา ต้วนเป่าตงก็ตกใจแล้ว

แน่นอนว่าเขารู้จักซูเหวินฉี แฟนสาวของคุณฉินนั้นไม่ธรรมดา แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า จะเป็นซูเหวินฉีที่มีชื่อเสียง!

สถานะของซูเหวินฉีในวงการบันเทิงไม่ต่ำ แม้ว่าเธอจะอายุไม่มาก แต่เธอก็เป็นผู้มากประสบการณ์อยู่แล้ว

ปรมาจารย์ฉินสมควรที่จะเป็นปรมาจารย์ฉิน และเขาสามารถหาแฟนแบบนี้ได้

ครั้งที่แล้ว หลงอี้ฮุยกลับไปคุยกับเขาเกี่ยวกับวิธีการของปรมาจารย์ฉิน เขาสับเลื่อยไฟฟ้าด้วยมือเปล่า และทำให้พี่ใหญ่ตะลึง

แม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่หลงอี้ฮุยจะโกหกเขา แต่เขามักจะรู้สึกลึกลับเกินไปเล็กน้อย โดยไม่ได้เห็นด้วยตาของเขาเอง

ถึงแม้จะเคยฝึกวิชาระฆังทองคุ้มกายมาแล้ว คงตัดเลื่อยไฟฟ้าด้วยมือไม่ได้หรอก? นี่มันเกินจริงเกินไป

ในความทรงจำของต้วนเป่าตง ฉินจุนเป็นแพทย์อัจฉริยะที่พาเขากลับมาจากสำนักปีศาจ

สำหรับฉินจุน มันเป็นความเคารพและความกตัญญูที่มากขึ้น

ท้ายที่สุดแล้วการได้เป็นเพื่อนกับแพทย์ที่เก่งกาจเช่นนี้ จะช่วยได้มากสำหรับชีวิตในอนาคตอย่างแน่นอน

แต่เมื่อหลงอี้ฮุยกล่าวว่า ฉินจุนยังคงมีวิธีการดังกล่าว เขาก็ยิ่งสงสัยมากขึ้น

หลังจากที่ซูเหวินฉีจากไป ต้วนเป่าตงก็พูดว่า “ปรมาจารย์ฉิน ผมหายจากอาการป่วยแล้ว และไม่ได้ขอบคุณคุณเป็นอย่างดี วันนี้ดื่มสักแก้วเป็นอย่างไร?”

ฉินจุนพยักหน้าเล็กน้อย “ก็ได้”

ตามต้วนเป่าตงไป หลายคนเปลี่ยนสถานที่

ท้ายที่สุดกำลังเชิญปรมาจารย์ฉินมาทานอาหารเย็น ดังนั้นจึงไม่สามารถอยู่ในที่ที่โทรมเช่นนี้ได้

หลายคนมาที่โรงแรมใหญ่ และพบห้องส่วนตัวที่เงียบสงบ

มีโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารอันโอชะ มีเพียงฉินจุนและต้วนเป่าตงนั่งอยู่ และพี่น้องคนอื่น ๆ ก็ยืนอยู่ข้างพวกเขา

ต้วนเป่าตงคุ้นเคยกับความเอิกเกริกแบบนี้มานานแล้ว เขาจึงไม่รู้สึกอึดอัด

แต่โดยไม่คาดคิด ฉินจุนนั่งอยู่ที่นั่นอย่างสงบ โดยไม่รู้สึกประหม่าหรือรู้สึกไม่สบายแม้แต่น้อย