บทที่ 7 ซวนหยวนกรุป

จู้หมิ่งฮึดฮัดอย่างเย็นชา “ไม่มีการติดต่อ? เขาวิ่งไปโรงพยาบาลรักษาโรคให้พ่อโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ได้เรียกว่าติดต่อตระกูลจู้ของเราเหรอ?”

“ตอนนี้คนจำนวนมากฟังอยู่ ใครเป็นคนรักษาพ่อหายกันแน่”

“เมื่อตรวจพบว่านั่นคือเขา ตระกูลใหญ่ทั้งสามจะคิดอย่างไร? พวกเขาไม่คิดหรือว่าเรายังคงติดต่อกับตระกูลฉินอยู่?”

หลี่หมินภรรยาของจู้หมิ่งก็ช่วยเหลืออยู่ข้างๆ

“สามีฉันพูดถูก ในเมื่อไม่ตาย ก็ควรหาที่ชนบทที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขทั้งชีวิต ทำไมต้องกลับมาที่ตงไห่ด้วย? เป็นเพราะบ้านหลังนี้จริงๆ เหรอ? ตอนนี้นายไม่มีอำนาจ นายคิดว่านายจะเฝ้าบ้านหลังนี้ได้เหรอ?”

“แน่นอน นายต้องการทำอะไรนั้นเป็นเรื่องของนาย แต่ต่อไปขอให้นายอย่าติดต่อตระกูลจู้ของพวกเรา จะไม่ได้ลำบากพวกเราไปด้วย!”

ตงไห่ในทุกวันนี้ สามตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจ ตระกูลลองอย่างพวกเขาทำได้เพียงอาศัยลมหายใจของผู้อื่น

พวกเขาพูดอะไร ก็ต้องเป็นแบบนั้น

หลายปีนี้ ตระกูลจู้ไม่ง่ายเลยที่จะจัดการเงาของตระกูลฉิน ค่อยๆ พัฒนาขึ้นมา แต่ในตอนนี้ฉินจุนกลับมาแล้ว ก็ต้องสร้างความวุ่นวายให้กับตระกูลของพวกเขาไม่ใช่เหรอ?

ได้รับรู้ว่าตระกูลจู้ยังคงติดต่อกับตระกูลฉินที่หลงเหลืออยู่ สามตระกูลใหญ่คงให้พวกเขาเห็นดีแน่?

จู้หลินหลินยืนอยู่ข้างๆ ฉินจุน หน้าดูโกรธ

“คุณป้า คำพูดของป้าหมายความว่าไง? หรือว่าพี่เสี่ยวจุนรักษาโรคให้คุณปู่ก็เป็นความผิดของเขางั้นเหรอ?”

จู้หมิ่งขมวดคิ้ว “หลินหลิน ทำไมพูดจาแบบนี้กับคุณป้า? พวกเรายังไม่ได้พูดว่าเขารักษาพ่อเป็นเรื่องผิด โรคของพ่อรักษาโดยผู้เชี่ยวชาญ ไม่ได้เชิญเขาเป็นคนเขามาเอง”

“พวกเรามาครั้งนี้ ก็แค่มาจ่ายค่ารักษาให้เขา”

ขณะที่พูด จู้หมิ่งเอาเงินออกมาสองพัน วางไว้บนพื้น พูดกับฉินจุน

“นายก็แค่หมอธรรมดาคนหนึ่ง พ่อของผมก็เป็นคนไข้ธรรมดา นี้ก็คือค่ารักษาที่จ่ายให้คุณ ระหว่างเรา ไม่มีความสัมพันธ์อื่นๆ!”

มองไปที่สองพันหยวนบนพื้น ใบหน้าของจู้หลินหลินซีดด้วยความโกรธ

“พวกคุณลืมบุญคุณแบบง่ายๆ จริงๆ!”

จู้หมิงหัวเราะแบบเย็นชา “ลืมบุญคุณ? คำพูดนี้เริ่มจากไหน? เขาก็แค่หมอตัวเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น รักษาโรคแล้ว พวกเราก็ให้เงิน เธอไปถามดู หมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในตงไห่ ค่ารักษาก็ไม่ถึงสองพันมั้ง? นี่ฉันใจดีมากแล้ว”

“แล้วก็ จู้หลินหลิน ฉันแนะนำเธออย่าไปยุ่งกับเขาอีก มิฉะนั้นอย่าโทษว่าตระกูลจู้ของฉันไม่ยอมรับเธอคุณหนูคนนี้!”

“เธอควรจำตัวตนของเธอให้ดี เธอเป็นลูกสาวของตระกูลจู้ที่มีการหมั้นหมายแล้ว อย่ามาวุ่นวายข้างนอก!”

เมื่อเห็นว่าจู้หลินหลินและฉินจุนสนิทกันมาก จู้หมิงไม่พูดเตือนไม่ได้ จู่หลิงหลิงเป็นคู่หมั้นของตระกูลใหญ่ในเมืองของพวกเขา แต่จะดูถูกให้หมอที่นามสกุลไม่ได้

พูดจบ จู้หมิงพาคนตระกูลจู้กลับไปที่รถแล้ว เดินจากไปด้วยท่าทางไม่เกรงกลัวสิ่งใด

จู้หลินหลินสีหน้าซีด ตัวสั่นด้วยความโกรธ

“ทำเกินไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะคุณลุงฉินในตอนนั้น เขาจู้หมิงก็ไม่มีวันนี้?”

ส่วนเรื่องการหมั้นที่จู้หมิงพูด จู้หลินหลินไม่ได้พูดถึงสักคำ แต่เดิมตอนนั้นถ้าตระกูลฉินยังอยู่ จู้หลินหลินมีแนวโน้มที่จะแต่งงานกับฉิบจุน

แต่เมื่อตระกูลฉินล้มสลาย ตระกูลจู้เปลี่ยนให้หมั้นหมายหมั้นกับคนอื่นทันที แต่จู้หลินหลินไม่เคยยอมรับเลย

เผชิญหน้ากับคนลืมบุญคุณอย่างจู้หมิง ฉินจุนก็ไม่โกรธเช่นกัน เพียงแค่ยิ้มจางๆ

“คุณปู่จู้ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?”

จู้หลินหลินถอนหายใจ “ไม่เป็นอะไรแล้ว พี่เสี่ยวจุนทำไมพี่ไม่โกรธเลย?”

จู้หมิงนี้ไร้ยางอายมาก ความเมตตาที่ตระกูลฉินให้เขาในตอนนั้นไม่ใช่แค่ยี่สิบล้าน คาดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้ให้สองพันก็รู้สึกชอบธรรมมากแล้ว จู้หลินหลินยังรู้สึกโกรธ

ฉินจุนหัวเราะแล้วพูด “มีอะไรน่าโกรธ คุณเคยเห็นเสือโมโหเพราะมดตัวเดียวไหม?”

จู้หลินหลินตกตะลึงพักหนึ่ง เมื่อเห็นฉินจุนรู้สึกสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเล็กน้อย ไม่เจอสิบปี นอกจากรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปแล้ว ที่มากกว่า คือการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของเขา

ฉินจุนในตอนนี้ แม้จะเพิ่งอายุยี่สิบกว่าๆ แต่กลับให้ความรู้สึกเหนือกว่าบางอย่าง