บทที่ 71 ห้าหมื่น

หลินเยว่เหยาเกือบก่นด่าเขาด้วยความโกรธ!

ชุดที่ถูกที่สุดของแบรนด์นี้มีราคาห้าหมื่นถึงหกหมื่น และชุดที่น่าดึงดูดกว่าเล็กน้อยมีราคามากกว่าหนึ่งแสน!

นี่เป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่มีราคาแพงมาก ทำไมฉินจุนที่มีใบหน้าหนาเช่นนี้ แม่จึงให้เงินเขาเพื่อซื้อชุดสูท?

ใช้เงินเป็นจำนวนมากในครั้งเดียว!

หลินเยว่เหยารู้สึกผิดหวังกับฉินจุนมากในเวลานี้ และไม่เคยเห็นคนที่ด้อยโอกาสขนาดนี้มาก่อน!

เมื่อเห็นว่าครอบครัวของพวกเขาดีขึ้นเล็กน้อยในตอนนี้ เขาจึงฟุ่มเฟือย แม้ว่าสภาพจะดี แต่ก็ไม่ควรจะดูหมิ่นเหยียดหยามมากนัก!

พ่อเป็นผู้บริหารของเมิ่งกรุป และเขาไม่ได้บอกว่าเขาซื้อชุดสูทราคาหนึ่งแสนหยวน ผู้ชายคนนี้ทำมากเกินไป!

ใบหน้าของหลินเยว่เหยามืดมน เธอสั่นด้วยความโกรธ จับแขนของเธอ

ฉินจุนยังคงงงงวยเล็กน้อย เกิดอะไรขึ้นกับหลินเยว่เหยา ทำไมเธอถึงโกรธอย่างลึกลับที่นี่?

…

เมื่อเขามาถึงซวนหยวนกรุป ฉินจุนลงจากรถ และเหลือบมองที่บริษัท ป้ายไม่เลว และไม่มีอะไรหรูหรา สไตล์เรียบง่าย แค่โลโก้เล็ก ๆ เท่านั้น ดูมีสไตล์มาก

ฉินจุนพยักหน้า “ไม่แย่”

เมิ่งเหวินกังนี้โอเค และเขาค่อนข้างชอบสไตล์นี้

หลินเยว่เหยาโกรธมากจนเกือบหัวเราะ “ไม่แย่? รอนายเข้าไปด้านในก่อนเถอะ ค่อยวิจารณ์ หมดคำจะพูด”

ถ้าถังหมิ่งไม่ปล่อยให้เธอมา หลินเยว่เหยาไม่อยากกังวลเกี่ยวกับความคิดถึงของฉินจุน

เข้ามาในบริษัทแล้ว การตกแต่งภายในนั้นคุณภาพสูงมาก สไตล์บริษัทใหญ่ แผนกต้อนรับสวยงาม การต้อนรับสุภาพ สำหรับความประทับใจแรกฉินจุนค่อนข้างพอใจ

พวกเขาขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสอง เข้าไปในแผนกทรัพยากรบุคคล และได้พบกับเพื่อนของหลินเยว่เหยา เก๋อเฟิง

“พี่เฟิง นี่คือญาติของฉันฉินจุน วันนี้ฉันรบกวนคุณจริง ๆ ”

หลินเยว่เหยามาพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้ม และสุภาพมาก

เก๋อเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย ด้วยความบนใบหน้าของเขา ค่อนข้างเย่อหยิ่งเล็กน้อย เขาวางตัวเอนพิงเก้าอี้ แล้วเอ่ยถาม

“จบอะไร?”

หลินเยว่เหยาดูแข็งทื่อ และเอ่ย

“พี่เฟิง เขาไม่ได้เรียนมัธยมปลาย เพราะครอบครัวเปลี่ยนไป”

เก๋อเฟิงเลิกคิ้ว แสร้งทำเป็นว่าครุ่นคิด

“นี่ … ไม่ง่ายเลยที่จะรับมือ”

หลินเยว่เหยารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ไม่มีทางอื่นเหรอ?”

ถ้าครั้งนี้ไม่สำเร็จ จะยิ่งน่ารำคาญขึ้นไปอีก ถ้าแม่ต้องให้ฉินจุนไปโรงพยาบาล

เก๋อเฟิงยิ้ม “ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่เธอต้องใช้เงินเพื่อจัดการมัน”

หลินเยว่เหยาถามอย่างไม่แน่นอน “เท่าไหร่?”

เมื่อทั้งสองคุยกัน พวกเขาไม่เห็นเลย ใบหน้าของฉินจุนก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมลง

เก๋อเฟิงเอนหลัง และยื่นมือออกมาอย่างลึกลับ

“ห้าหมื่น”

หลินเยว่เหยาขมวดคิ้ว ห้าหมื่นหยวน! มันไม่ถูกเลย

แม้ว่าซวนหยวนกรุปจะเป็นบริษัทขนาดใหญ่ แต่ห้าหมื่นหยวนก็ไม่ใช่เงินก้อนเล็ก ๆ ฉินจุนคนนี้ไม่เคยเรียนมัธยมปลายด้วยซ้ำ เขาเป็นนักวิ่งไปทำธุระเมื่อเข้ามา และเงินเดือนของเขาอยู่ที่สามพันหยวนต่อเดือน

จะใช้เวลามากกว่าหนึ่งปีในการหารายได้กลับคืนมา

พูดตามตรง หลินเยว่เหยารู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่เมื่อเธอคิดจะใช้เงินห้าหมื่นหยวน เธอสามารถหามันได้ตลอดไป และปล่อยให้ฉินจุนมีงานทำ และเธอจะไม่ต้องอยู่บ้านของพวกเขาอีกในอนาคต เธอกัดฟัน ห้าหมื่นก็ห้าหมื่น!

หลินเยว่เหยาถอนหายใจ และกระซิบ

“พี่เฟิง ห้าหมื่นไม่ใช่ปัญหา ฉันจะให้คุณได้ยังไง?”