บทที่ 24

ดึกๆ ของคืนเดียวกันนั้น

"ทำไมไม่หายเจ็บสักที" เธอเจ็บตรงน้องสาวถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้กระแทกแรง แต่มันก็มีรอยฉีกขาดนิดหนึ่ง เพราะตอนที่เขาพยายามสอดใส่มันเข้าไป "ถูกแค่นิดเดียวยังเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ" ไม่อยากจะคิดเลยถ้าเขาทำจนเสร็จจะเป็นยังไงเนี่ย..

หญิงสาวลุกขึ้นจากที่นอน เพราะรู้สึกเจ็บหน่วงตรงปากมดลูก คงเพราะใกล้จะเป็นประจำเดือนด้วยแถมยังมาโดนเข้าไปอีก

เธอค่อยๆ ย่องลงมา เพราะตอนนี้ไฟในบ้านถูกปิดมืดสนิท แสนสวยมีแค่แสงไฟที่เปิดจากโทรศัพท์มือถือ เพราะไฟฉายของเธอวันนั้นถูกเขายึดไปแล้ว ที่จริงถ้าเธอจะเปิดไฟก็ได้ แต่ว่าถ้าไฟสว่างขึ้น ทุกคนในบ้านต้องออกมาดูแน่เลยว่าใครเปิดทำไม

..ทำไมไฟในครัวยังสว่างอยู่ล่ะ หรือว่าจะเป็นป้าแม่บ้าน แต่ป้าไม่เคยออกมาแบบนี้สักที หญิงสาวได้แต่คุยกับตัวเอง แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปดู

....??... พอรู้ว่าเป็นใครที่อยู่ในนั้น เธอก็รีบถอยหลังออกมา..มองซ้ายมองขวา

คนที่อยู่ในครัวมองออกมาก็เห็นแสงไฟแว๊บๆ อยู่ข้างนอกเหมือนกัน เขาก็เลยออกมาดู

ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าแสงไฟนั้นเป็นของใคร แต่พยัคฆราชก็พอจะเดาได้ เขาทำแบบนี้ประจำเมื่อไม่ได้ทานข้าวเย็น ดึกๆ จะลงมาหาอะไรทาน เพราะถ้าวันไหนเขาไม่ได้ทานข้าวแม่ก็จะเตรียมไว้ให้แบบนี้ประจำ

ชายหนุ่มเดินกลับเข้าไปในครัวแล้วก็เก็บอาหารที่เพิ่งจะเอาออกมา กลับไปไว้ที่เดิม แล้วก็ปิดไฟในครัวเดินกลับขึ้นไปบนห้อง..

"ดีนะที่เขาไม่เห็นเรา" หญิงสาวค่อยๆ ออกมาจากใต้บันได เวลาที่เจอสถานการณ์แบบนี้แสนสวยชอบมุดเข้าแต่ตรงนั้น เพราะแต่ก่อนเธอต้องได้หลบสายตาเขาแบบนี้บ่อยๆ

คนตัวเล็กรีบตรงไปที่กล่องเก็บยา แล้วเปิดหายาแก้ปวด

พอกินยาเรียบร้อยแล้วเธอก็รีบกลับขึ้นห้องไป

เช้าวันต่อมา

"ใครเป็นอะไรถึงได้กินยา" อัปสรสุดาเห็นแผงยาที่ถูกฉีกวางไว้ข้างตู้เย็น ซึ่งตอนนั้นพยัคฆราชกำลังนั่งทานกาแฟอยู่ข้างๆ ผู้เป็นพ่อ

"เตรียมการประชุมหรือยังล่ะ" สิงหราชถามลูกชาย

"ครับ?" ถ้าพ่อไม่ถามลืมแล้วนะเนี่ย ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นแล้วออกมา เพราะการประชุมมีตอนเช้า แต่เขายังไม่เช็คแฟ้มเอกสารที่แทนไทเอาเข้ามาให้เลย

"ลูกจะรีบไปไหนคะคุณ" อัปสรสุดาเตรียมกับข้าวออกมาแต่ก็เห็นลูกชายออกไปแล้ว

"จะไปไหนได้ ถ้าไม่รีบไปหาผู้หญิงคนนั้น" พ่อยังนึกโมโหคุยเรื่องการประชุมอยู่ดีๆ ลูกก็รีบออกไป

จังหวะที่สิงหราชพูดออกมา แสนสวยกำลังเดินลงมาพอดี

"รถเราอยู่บริษัทไม่ใช่เหรอ"

"ค่ะ"

"ติดรถไปกับพ่อก็ได้"

"ไม่เป็นไรค่ะสวยไปเอง" ถ้าติดรถไปกับพ่อของเขาเดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีก เธอก็เลยต้องรีบออกมา เพราะต้องได้ไปรอรถ

กว่าจะมีแท็กซี่ว่าง กว่าจะมาถึงบริษัท ก็สายมากแล้ว

"ฉันต้องส่งเอกสาร เข้าที่ประชุม เธอมัวทำอะไรอยู่!"

ตุ๊บ! แฟ้มงานที่อยู่ในมือของซาร่า ถูกโยนลงตรงโต๊ะทำงานแสนสวยอย่างแรง เพื่อนๆ ในแผนกต่างก็หันมามองแต่ไม่มีใครกล้ามองแบบเต็มตา

"ฉันทำเสร็จแล้วนี่คะ"

"ถ้าเสร็จแล้วมันอยู่ไหน!"

"ก็ฉันส่งให้คุณตั้งแต่ก่อนออกไปเมื่อวานนี้แล้วนี่"

"แหกตาดูสิว่ามันมีไหม"

แสนสวยเปิดดูแฟ้มเอกสารนั้น เอกสารที่เธอยื่นไปไม่มีจริงๆ ด้วย

"เดี๋ยวฉันจะปริ้นท์ออกมาให้ใหม่ค่ะ"

"แล้วมันจะทันไหม ตอนนี้ที่ประชุมคงพร้อมกันแล้วมั้ง"

"ถ้าฉันทำเสร็จ..เดี๋ยวฉันจะเอาขึ้นไปส่งที่ประชุมเองค่ะ"