บทที่ 8

คนเจ็บท้องจะตายอยู่แล้ว เล่นอะไรของนายเนี่ย!! หญิงสาวได้แต่นั่งขดงออยู่ใต้บันได ซึ่งตรงนั้นมันไม่ได้กว้างขวางอะไรเลย โชคดีที่เธอเป็นคนตัวเล็ก

แต่ยิ่งนั่งขดตัวเข้า กรดไหลย้อนมันก็ยิ่งแสบขึ้นมามาก ..อย่างมากก็แค่ไปหายายกับแม่เร็วขึ้น เอาเลยจะทำยังไงก็ทำ ..แสนสวยรู้ดีว่าตอนนี้เขาจับได้แล้วว่าไฟฉายนั้นเป็นของเธอ แต่คิดว่าเขาคงยังไม่รู้ว่าตอนนี้เธอหลบอยู่ที่ไหน

02 : 20 น.

"โอ้ย" หญิงสาวเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ สะดุ้งตื่นอีกทีเพราะกรดไหลย้อนมันตีขึ้นมาจนถึงจมูกแล้ว

ทำไมมืดจัง..หรือว่าเขาอาจจะหลับไปแล้ว คนตัวเล็กค่อยๆ ตะเกียกตะกายออกมาจากมุมนั้น

ไอ้บ้าเอ้ยไปตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย!! ออกมาก็ไม่เจอเขาอยู่โซฟา สงสัยขึ้นไปนอนตั้งแต่เธอเผลอหลับแล้วมั้ง

พอเห็นว่าทางสะดวกแสนสวยก็ตรงไปหากล่องยา

หวังว่ากินตอนนี้คงจะได้ผลนะ ..เธอเลือกกินทั้งแบบเม็ดและแบบน้ำ ถ้าแบบน้ำช่วยไม่ได้แบบเม็ดมันก็ต้องช่วยได้บ้างแหละ

เช้าวันต่อมา..

"คุณพ่อ" แสนสวยลงมาข้างล่างก็เจอว่าสิงหราชกลับมาแล้ว ยิ่งกว่าสวรรค์มาโปรด ถ้าเมื่อไรที่พ่อของเขาอยู่บริษัท นั้นแสดงว่าเธอปลอดภัยจากเงื้อมือของปีศาจร้ายที่ชื่อพยัคฆราช

"งานที่บริษัทเป็นยังไงบ้างล่ะ"

"ก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอกครับพ่อ"

"..??.." แสนสวยกำลังจะตอบ แต่คนที่เดินออกมาจากอีกห้องหนึ่งตอบเสียก่อน นี่เขายังไม่ไปทำงานอีกเหรอ อุตส่าห์ลงมาสายแล้วนะเนี่ย

"แล้วเราล่ะเป็นยังไงบ้าง" สิงหราชหันมาพูดกับแสนสวย ที่จริงประโยคแรกสิงหราชก็พูดกับแสนสวยนั่นแหละ แต่พยัคฆราชตอบขึ้นมาก่อน

"ก็เหมือนเดิมทุกอย่างค่ะ" จะให้พูดอะไรมากไปกว่านี้ได้ล่ะ เล่นอยู่ข้างพ่อไม่ยอมห่าง

"ช่วงบ่ายพ่อถึงจะเข้าบริษัทนะ เดินทางกลับมาเหนื่อยๆ จะพักก่อน" จริงๆ ไม่ได้คิดจะพักอะไรหรอก คิดถึงภรรยาคนสวยมากกว่า จะชวนภรรยาขึ้นห้องตอนนี้ก็ไม่ได้ เพราะลูกๆ ยังไม่ออกจากบ้าน