ตอนที่ 3 ทฤษฎีโลกกลม ทำให้ฉันได้พบเธอ

เสียงเคาะประตูทำให้นักการบัญชีสาว พัชรา เอกอุดม

เพื่อนสนิทหนึ่งในสองของกอหญ้าต้องเงยหน้าจากกองหนังสือมากมาย

“ใครมา แต่เช้าเนี่ย”

หญิงสาวร่างท้วมเดินไปเปิดประตู ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าเพื่อนสนิทที่มีร่องรอยการร้องไห้มาอย่างหนัก

“เฮ๊ยญ่าเป็นอะไร ใครทำอะไรให้”

กอหญ้าโผเข้ากอดเพื่อนสนิทหนึ่งในสองที่เธอมี หญิงสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นร้องอย่างหนัก

พัชราหรือเพื่อนๆเรียก พัช ลูบไหล่เพื่อนรักเป็นเชิงปลอบใจ

“อยากร้องก็ร้องออกมา ร้องให้เต็มที่ เป็นอะไรเล่าได้ไหม”

กอหญ้าส่ายหน้าไปมาด้วยความเศร้าใจ พัชราส่ายศีรษะก่อนจะประคองเพื่อนสนิทไปนั่งที่โซฟา

“พัช เราขออาบน้ำหน่อยได้ไหม”

“ได้สิ เอาเลย”

กอหญ้าเดินหายเข้าไปในห้องน้ำนานแล้วท่ามกลางสายตาแห่งความสงสัยของเพื่อนสนิท

หญิงสาวเปิดฝักบัวแล้วผิงพนังห้องน้ำร้องไห้อย่างหนัก กอหญ้าใช้มือทุบฝาห้องน้ำอย่างรู้สึกเจ็บใจ

“ทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ทำไมสิ่งเลวร้ายต้องเกิดกับฉัน นายกริชชัยฉันเกลียด เกลียดนายที่สุดในชีวิต”

สองวันต่อมา

บ้านพิพัฒนพงค์

“กรี๊ด .....” เสียงร้องแสดงความดีใจของต้นน้ำ

ทำให้สมาชิกภายในบ้านเหลียวตามเมื่อเห็นร่างสูงของพี่ชายปรากฏตัวต่อหน้าโดยไม่ทราบกำหนดการกลับมาก่อน

ต้นน้ำวิ่งเข้าไปหากริชชัยโดยชายหนุ่มกางแขนรับร่างน้องสาวคนเล็กด้วยความรักใคร่ ต้นน้ำโผเข้าซบที่อก

ธมกานต์และตรีรินทร์เดินไปสมทบใบหน้าแสดงความตื่นเต้น

“ กริชกลับมาเมื่อไหร่ ทำไมกริชไม่บอกว่าจะกลับ แม่จะได้ไปรับ” ตรีรินทร์น้ำตาไหลด้วยความดีใจ

ก่อนจะสวมกอดลูกชายด้วยความคิดถึง

“ผมมาถึงสองวันแล้วครับ แต่อยากให้ร่างกายปรับสภาพเข้ากับเวลาที่นี่เสียก่อน

ผมเอาความสำเร็จและความภูมิใจมาฝากพ่อกับแม่นะครับ ปริญญาทั้งสามใบของผม”

“ชื่นใจจริงๆ กริช ลูกแม่เก่งจริงๆ”

ธมกานต์ตบบ่าลูกชายเพียงคนเดียว ก่อนพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า “ พ่อดีใจที่กริชทำสำเร็จ

พ่อภูมิใจในตัวลูกของพ่อมาก”

“ขอบคุณครับพ่อ”

“กริช เป็นยังไงบ้างลูกเจ็ทเลทไหม “

“ไม่ครับ” ปากพูดกับผู้เป็นแม่แต่สายตากวาดมองไปทั่วบ้าน หวังว่าจะเจอใครสักคนหนึ่ง

ต้นน้ำมองหน้าพี่ชายก่อนอมยิ้ม