บทที่ 6

เมื่อเห็นกองทองคำที่เหลืองอร่ามกองนี้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้หลงใหลในเงินตรา แต่ก็ยากที่จะปล่อยออกจากมือ

ใครจะสามารถปฏิเสธเครื่องประดับอัญมณีได้ล่ะ?

เธอวิ่งไปสัมผัสกับก้อนทองคำอย่างมีความสุข แล้วลองสวมสร้อยข้อมือทองคำ

มีสร้อยคอหลายเส้นห้อยอยู่รอบคอของเธอ เส้นผมของเธอก็ประดับประดาเต็มไปด้วยปิ่นปักผมทองและปิ่นระย้า

รวยแล้ว!

ตามราคาทองคำในปัจจุบัน ทองคำกองนี้มีมูลค่าหลายสิบล้าน

ยิ่งเป็นของโบราณ เมื่อเอาไปขาย ก็ยิ่งประเมินค่าไม่ได้

อ๊า หนิงกวนโหวช่างเป็นคนดีจริง ๆ!

ตอนนี้เธอชอบการช่วยเหลือคนเสียแล้วสิ!

ชอบทำบุญสุด ๆ!

ชอบเลี้ยงคนโบราณหนึ่งแสนคน!

ไม่หวังอะไรอย่างอื่น การได้มองดูทองคำเหลืองอร่ามระยิบระยับแสนน่ารัก ก็ทำให้เธอมีความสุขเป็นอย่างยิ่งแล้ว!

*

เย่มู่มู่ยกลังไม้ใบใหญ่สามใบลงมาจากชั้นบน แล้วนำทองคำออกมาจัดระเบียบ

แค่ทองก้อน เหรียญทอง ทองหยวนเป่า ก็ใส่เต็มสองลังใหญ่แล้ว

จากนั้นก็นำลังใบใหญ่อีกใบมาใส่เครื่องประดับมุกและทอง แยกใส่ถุงซิปล็อค แล้ววางไว้เป็นระเบียบ

แต่ใส่ไม่หมด

มันไม่สามารถใส่ให้หมดได้อยู่แล้ว!

ของที่เหลือล้วนเป็นของที่ทำด้วยทองคำ รวมถึงชุดจอกสุรากาสุรา กาสุราและจอกสุราสองใบ ถ้วยทองคำแปดใบ ตะเกียบทองคำแปดคู่ ช้อนทองคำแปดคัน

ถุงหอมทองคำสองใบ ถุงมือทองคำสามคู่ เข็มขัดทองคำหลายเส้น เข็มขัดอัญมณี กาน้ำชาทองคำ......

เธอยกกล่องไม้ขนาดใหญ่อีกกล่องลงมาจากชั้นบน บรรจุในถุงซิปล็อก และบรรจุสิ่งของที่เป็นทองคำไว้ข้างในอย่างเรียบร้อย

แล้วนำชุดจอกสุราแยกออกมาต่างหาก

ชุดจอกสุราเป็นงานฝีมือที่ประณีต ใช้ทองคำทำลายฉลุด้วยมือ ส่วนตัวเหยือกก็ฝังด้วยอัญมณี

ด้านล่างจอกสุรามีสามขา มีคาบห่วงรูปสัตว์ และดวงตาขาสัตว์ประดับด้วยพลอยแดง

พรุ่งนี้เธอจะไปร้านขายของเก่าเพื่อสอบถามราคาและดูว่าจะขายได้ราคาเท่าไร

ที่ด่านเจิ้นกวนยังมีสงคราม ทั้งเมืองถูกปิดล้อม

ให้เพียงน้ำและอาหาร ก็เหมือนชะลอเวลาตายเท่านั้น

อยากหาทางช่วยให้พวกเขาชนะสงคราม และช่วยเขาฝ่าวงล้อม...

ค่าใช้จ่ายเหล่านี้มหาศาลมาก

เธอพยายามย้ายกล่องใหญ่ทั้งสี่กล่องไปที่ห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน และล็อคประตูรักษาความปลอดภัยระดับธนาคาร

จากนั้นก็ถือกาสุราอย่างมีความสุข เช็ดมันไม่หยุด

ในที่สุดก็ฟ้าสางแล้ว!

*

จ้านเฉิงอิ้นและทหารทางนี้ ไม่ได้นอนกันทั้งคืน

มีทหารหลายสิบนายรู้เรื่องนี้ แม่ทัพหาคนไปทำความสะอาดสระน้ำตอนดึก ๆ

อยู่ ๆ พวกเขาก็รู้สึกว่าประสบความสำเร็จ

เทพยดาได้ยินคำอธิษฐาน และยินดีที่จะช่วยเหลือพวกเขา!

พวกทหารมีความสุขมากกว่าแม่ทัพเสียอีก ทั้งร้องไห้และหัวเราะ หัวเราะและร้องไห้

ดีใจมากจนไม่ได้หลับทั้งคืน

ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง พวกเขาทั้งหมดต่างก็วิ่งไปที่จวนของแม่ทัพ แล้วถามแม่ทัพว่าใช่เรื่องจริงหรือไม่?

เทพยดาตอบรับคำขอแล้วจริง ๆ หรือ?

แม่ทัพยิ้มแต่ไม่พูดอะไร จากนั้นก็ยื่นจดหมายที่เย่มู่มู่เขียนให้พวกเขาดู

แน่นอนว่ามันเป็นจดหมายตอบกลับฉบับที่สอง

พวกทหารเห็นกระดาษที่ขาวราวกับหิมะ มันขาวมากจริง ๆ เหมือนกับหิมะ

บนกระดาษขาวมีตัวอักษรที่เป็นระเบียบ

เทพยดาให้แม่ทัพหาสระน้ำขนาดใหญ่ พรุ่งนี้จะเริ่มปล่อยน้ำให้…

ทุกคนร้องไห้ด้วยความดีใจ

ทหารหลายคนกอดกันร้องไห้อย่างขมขื่น

มีน้ำแล้ว!

พวกเขามีน้ำใช้แล้ว!

ไม่ต้องรอเทพยดาสั่งให้ฝนตกลงมา

ก็มีเทพยดาประทานน้ำให้พวกเขาเอง!

ในที่สุดพวกเขาก็จะมีชีวิตรอดแล้ว!

แม้แต่ลุงหลี่ที่ยืนอยู่หลังประตูก็แอบเช็ดน้ำตาอย่างเงียบ ๆ

แม้ว่าด่านเจิ้นกวนจะยากลำบาก แต่พวกเขามีน้ำใช้แล้ว!

หากมีน้ำก็สามารถทำการผลิตได้ สามารถเพาะปลูกธัญพืชได้ คนทั้งเมืองก็จะมีชีวิตรอดไปได้

พวกเขามีความหวังแล้ว

*

ในที่สุดก็รุ่งสาง

ทุกคนต่างก็รอน้ำไหลออกมาจากแจกัน

ทว่า สิ่งแรกที่ออกมากลับเป็นหมั่นโถวเนื้อขาว เนื้อแน่น ๆ อุ่น ๆ เป็นหมั่นโถวแป้งสาลีละเอียดที่บริสุทธิ์ไม่มีสิ่งใดเจือปน

จู่ ๆ ก็ร่วงลงมาจากปากแจกัน ไหลออกมาอย่างต่อเนื่องราวกับฝนแปะ ๆ ๆ

เฉินขุยอดไม่ได้ที่จะเปิดถุงออกมา

ในหนึ่งถุงนั้นมีหมั่นโถวเนื้อขาวลูกใหญ่บรรจุอยู่สิบลูก