ตอนที่ 13
บทที่ 13
September 18, 2026
“ที่รัก! จัดการมัน รีบจัดการมันสิคะ!”
เฉาถิงถิงพูดคะยั้นคะยออยู่ข้างๆ เธอหวังแต่เพียงว่าจ้าวหู่จะบดขยี้ฉู่เฉินและหลิวเฉียงลงไปที่พื้นทันที!
จ้าวหู่ทำราวกับไม่ได้ยิน รีบวิ่งไปข้างหน้า โค้งตัวลงไป “คุณคือคุณฉู่ ฉู่เฉินใช่ไหมครับ?”
ฉู่เฉินเงยหน้าขึ้นมา ขมวดคิ้ว พยักหน้าตอบ “ใช่”
“แหมๆ คุณฉู่จริงด้วย สวัสดีครับๆ ผมชื่อจ้าวหู่ เป็นผู้จัดการร้านอาหารร้านนี้ ขอโทษที่ไม่ได้มาต้อนรับนะครับๆ” จ้าวหู่มีท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่นับถือและประจบประแจง
ภาพนี้ทำให้ฉู่เฉินงุนงงเล็กน้อย
หลิวเฉียงก็เช่นกัน
คนที่ตกตะลึงและสับสนที่สุดคือเฉาถิงถิง
“ที่รัก คุณทำอะไรเนี่ย? คุณฉู่อะไรกัน? คุณบ้าไปแล้วเหรอ? เขาคือไอ้คนเหลือขอที่ตบตีฉันเมื่อกี้นะคะ! คุณรีบจัดการมันสิ!”
เฉาถิงถิงพูดอย่างร้อนรน กระทืบเท้า หน้าอกใหญ่และอวบอิ่ม ก็สั่นขึ้นลงทันที
“เพียะ!”
เป็นผลให้จ้าวหู่หันหลังกลับมาไปและตบเข้าไปที่หน้าเฉาถิงถิง และดุว่า “อวดดี! ไอ้คนเหลือขอเหรอ? เขาคือคนที่ผมบอกคุณว่าเป็นคนใหญ่คนโตที่แม้แต่ผู้นำตระกูลกู้ยังต้องเคารพ!”
“ฉู่เฉิน คุณฉู่!”
“คุณยังไม่รีบมาขอโทษคุณฉู่อีก!”
จ้าวหู่โมโหร้าย
หากเฉาถิงถิงทำให้คุณฉู่ขุ่นเคือง ซึ่งแม้แต่ผู้นำตระกูลกู้ก็ปฏิบัติต่ออย่างสุภาพ ต่อเขาจะอยู่รอดในธุรกิจอาหารในเจียงจงได้อย่างไรในอนาคต?
เฉาถิงถิงตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง โดยเอามือปกปิดแก้มที่แสบร้อน จ้องมองที่ฉู่เฉินด้วยน้ำตาคลอ และตะโกนบอกจ้าวหู่ "ที่รัก คุณล้อเล่นฉันเหรอ? เขาเนี่ยนะเป็นแขกวีไอพีของตระกูลกู้?"
“ไม่มีทาง! ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน!”
“ฉันจะบอกอะไรคุณให้นะ เขาเป็นคุณชายใหญ่ผู้ไร้ประโยชน์แห่งฉู่ซื่อกรุ๊ปในเจียงจง! เป็นขยะชิ้นหนึ่ง!”
“แน่จริง แกก็เอาบัตรทองออกมาให้ดูสิ!”
“ฉันพนันได้เลย ว่าเขาไม่มีแน่นอน!”
ในเวลานี้จ้าวหู่ตกตะลึง
หรือว่าเขาจะจำผิดคนจริงๆ ?
แต่ว่าคนในภาพกับลักษณะของฉู่เฉินเหมือนกันมากๆ เลยนะ
คิดทบทวนชั่วครู่ จ้าวหู่ยิ้มพร้อมกับถามขึ้นมาว่า “เอ่อ ไม่ทราบว่าคุณฉู่ คุณมีบัตรทองของตระกูลกู้ไหมครับ?”
“แน่นอนว่ามี”
ฉู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่เหมือนยิ้ม จากนั้นมองไปที่เฉาถิงถิงด้วยสายตาขี้เล่นแล้วพูด “ว่าแต่คุณจะเอาอะไรมาพนันกับผมล่ะ?”
“หากแกมีบัตรทองของตระกูลกู้จริง ฉันเฉาถิงถิง จะถอดเสื้อผ้าแล้วคุกเข่าเลียนิ้วเท้าของแกทันที!” เฉาถิงถิงพูดขึ้นมาอย่างหยิ่งผยอง ท่าทางไม่ยอมแพ้
ฉู่เฉินยิ้ม เป็นหรือตายไม่อาจคาดเดาได้ “ได้ แต่ว่าผมขอเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง คุณยังต้องคุกเข่าขอโทษอาเฉียงด้วย!”
เฉาถิงถิงได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป กัดฟันพร้อมพูดว่า “ได้! หากแกไม่มีบัตรทองจริง วันนี้แกต้องคุกเข่าให้ฉันตบสักร้อยที!”
“หลิวเฉียงด้วย พวกแกสองคนต้องคุกเข่าแล้วคลานออกมาจากชายกระโปรงของฉัน!”
เฉาถิงถิงพูดเสร็จ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
ให้ผู้ชายคลานออกมาจากใต้กระโปรงของผู้หญิง ความอัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับผู้ชายธรรมดาแต่น่าเชื่อถืออย่างฉู่เฉินและหลิวเฉียง!
ฉู่เฉินยิ้มออกมา ยกมือขึ้นพร้อมกับล้วงบัตรทองออกมาจากกระเป๋ากางเกง คีบมันไว้ระหว่างช่องนิ้ว พร้อมกับเหวี่ยงออกไป กระแทกเข้ามุมเสาไม้แรงๆ ลึกสามนิ้ว!
จ้าวหู่ตกใจ รีบวิ่งเข้าไป ใช้เวลานานในการดึงบัตรทองออกจากเสาไม้
หลังจากนั้นเขาตั้งใจดูอย่างละเอียด
เฉาถิงถิงก็บีบและจ้องมองบัตรทองในมือของจ้าวหูเป็นเวลานาน เธอไม่เข้าใจอะไรเลยและถามว่า “ที่รัก นี่คือบัตรทองของตระกูลกู้หรือเปล่าคะ?”
จ้าวหู่ถือบัตรทอง ดูอย่างละเอียดทั้งหน้าและหลัง ยิ่งดูยิ่งตกใจ
หลังจากนั้นเขาก็หันหลัง มือสองข้างถือบัตรถือ แล้วเดินตรงเข้าไปหาฉู่เฉิน โค้งคำนับเก้าสิบองศา เขายื่นมันให้ฉู่เฉินด้วยความเคารพและกล่าวว่า “คุณฉู่ กรุณาเก็บบัตรทองนี้ไว้ให้ดีด้วยนะครับ”
ผ่าง!
เมื่อเห็นฉากนี้ ไม่ว่าเฉาถิงถิงจะโง่แค่ไหน เธอก็รู้ว่าบัตรทองนี้มีจริง!
ทำไมเป็นแบบนี้?
เขาเป็นคุณชายใหญ่ที่ถูกไล่ออกจากฉู่ซื่อกรุ๊ปไม่ใช่เหรอ?
ทำไมถึงมีบัตรทองของตระกูลกู้ได้ล่ะ...
แย่แล้วล่ะๆ
รอบนี้เธอไม่รอดแน่ๆ !