บทที่ 3

หลิ่วชิงเหอในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าฉู่เฉินแอบมองอยู่ตรงระเบียง

เธอเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างเปิดเผย ต่อหน้าสายตาของฉู่เฉิน เช็ดผมที่เปียกชุ่ม รูปร่างที่สมบูรณ์แล้วราวกับเป็นประติมากรรม เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบอยู่บนโซฟา ปลดปล่อยเสน่หาที่มีเฉพาะหญิงสาวผู้ใหญ่ ทำให้ผู้ชายรู้สึกเลือดร้อน

หลิ่วชิงเหออายุสามสิบห้าสามสิบหกปีแล้ว แต่ยังคงสวยงาม รูปร่างและผิวพรรณล้วนบำรุงดูแลอย่างดี ผิวขาวนวลราวกับสาวน้อยอายุยี่สิบปีเท่านั้น

ตรงระเบียงห้อง ฉู่เฉินมองภาพนี้จนปากแห้ง ท้องน้อยร้อนผ่าว

ถึงแม้เขาจะอายุยี่สิบสองปีแล้ว แต่ยังไม่เคยแตะต้องผู้หญิงมาก่อน

โดยเฉพาะสามปีมานี้ถูกหลิ่วหรูเยียนทรมาน ทำลายศักดิ์ศรีของผู้ชาย ตอนนี้เมื่อเขาเห็นภาพที่งดงามนี้ ความแค้นที่สั่งสมมาสามปีก็ระเบิดออกมาทันที!

อึกเสียงหนึ่ง

ฉู่เฉินกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

ว่ากันว่าสาวน้อยน่าเย้ายวน แต่มีเพียงผู้ชายที่โตแล้วถึงรู้ว่า ผู้หญิงแบบหลิ่วชิงเหอถึงจะเย้ายวนมากที่สุด

รู้มาก เป็นเยอะ ยังเอาใจ

ฉู่เฉินยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

หลิ่วชิงเหอนะหลิ่วชิงเหอ เธอไม่ใช่ผู้หญิงปกติจริงๆ

เธอที่อยู่ในสายตาคนนอกสูงส่งไม่อาจเอื้อม แต่ตอนอยู่บ้านกลับหน้าไม่อายเช่นนี้ ไม่กลัวถูกโจรปล้นเลยเหรอไง

แต่สิ่งที่ฉู่เฉินไม่รู้ก็คือ แม่ลูกหลิ่วชิงเหอกับหลิ่วหรูเยียน เคยชินมานานแล้ว

เพราะแบบนี้พวกเธอถึงรู้สึกไม่มีภาระ

ถึงยังไงในบ้านก็มีฉู่เฉินคนเดียวที่เป็นผู้ชาย ทั้งยังเป็นขันทีอีกด้วย

ต่อให้อยู่เฉยๆ ให้เขาทำเขาก็ทำไม่ได้ นับว่าเป็นขยะที่ทำได้แค่มอง!

“เพล้ง!”

ทันใดนั้นฉู่เฉินที่อยู่ตรงระเบียงไม่ระวังเตะกระถางดอกไม้ตก

ในห้องหลิ่วชิงเหอตกใจมาก เมื่อเห็นฉู่เฉินจึงพูดออกมาด้วยความตะลึง “แกยังไม่ตายเหรอ?”

เมื่อเห็นว่าเขาถูกจับได้แล้ว ฉู่เฉินก็ไม่ได้ซ่อนตัวอีก เขาเดินออกมาอย่างเปิดเผย พูดอย่างเย็นชา “ทำไมเหรอ เธอผิดหวังมากสินะ?”

สายตากลับไม่ได้ย้ายออกจากร่างกายน่าหลงใหลของหลิ่วชิงเหอแม้แต่น้อย

รูปร่างของหลิ่วชิงเหอ สุดยอดมากจริงๆ!

หลิ่วชิงเหอขมวดคิ้วถามอย่างตกใจ “แกหายดีแล้วเหรอ?”

“ใช่แล้ว” ฉู่เฉินพยักหน้าตอบ

หลิ่วชิงเหอหัวเราะอย่างดูถูกพูดว่า “ไม่เสียทีที่เป็นกายาโอสถ บาดแผลขนาดนั้นยังรักษาหายได้”

“แต่ฉู่เฉินแกโง่มากจริงๆ ยังกล้ากลับมาอีกเหรอ ไม่กลัวตายหรือไง?”

ฉู่เฉินหัวเราะเสียงดัง นั่งข้างหลิ่วชิงเหอพูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันกล้ากลับมาก็ต้องไม่กลัวตายอยู่แล้ว!”

“กลับกันแล้วฉันมาเพื่อแก้แค้นพวกเธอ!”

ตอนนี้พอได้มองหลิ่วชิงเหอใกล้ๆ ฉู่เฉินก็รู้สึกหัวใจเต้นเร็ว

“แก้แค้นเหรอ? แกมีน้ำยาหรือไง?” หลิ่วชิงเหอพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก ไม่ได้เห็นฉู่เฉินอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ต่อให้เจ้าเด็กนี่มันหายดีแล้วจะทำอะไรได้?

เธอสังเกตเห็นสายตาชั่วร้ายที่ฉู่เฉินมองมาแล้ว

แต่แล้วยังไงล่ะ?

สามปีก่อนมันเป็นแค่ขยะ

มันในตอนนี้ก็ยังเป็นแค่ขยะแน่

ให้มันมองก่อนตายคงไม่เป็นไร

“ฉันมีน้ำยาหรือไม่ อีกเดี๋ยวเธอก็ได้รู้เอง” ฉู่เฉินหัวเราะอย่างเย็นชา

เขาไม่สบอารมณ์กับท่าทางไม่สนใจของหลิ่วชิงเหอมาก!

ในเมื่อฉู่เฉินกลับมาแล้วก็จะไม่ปล่อยแม่ลูกคู่นี้ไปแน่!