บทที่ 100

ถ้าจะพูดแบบนั้น มันก็ไม่ได้ผิดอะไร...

"ฉันแค่กะว่าจะจ้างนายให้..."

"มันต่างกันตรงไหน"

เธอยังพูดประโยค 'จ้างให้นายช่วยสอนโจทย์' ไม่ทันจบ เขาก็ชิงขัดจังหวะเธอเสียก่อน

จากนั้น เงินยี่สิบห้าบาทก็ถูกยัดกลับใส่กระเป๋าเธอ เขาเดินปลิวผ่านตัวเธอไปราวกับสายลม พร้อมกับทิ้งประโยคหนึ่งลอยละล่องมาว่า 'พี่น่ะยังไม่ตกอับถึงขั้นนั้นหรอกนะ!'

นี่คือสิ่งที่เขาบอกว่า เธอเคยไปถามโจทย์เขา

เขาคงจำได้แค่ราง ๆ ว่าเคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่กลับลืมเหตุและผลแวดล้อมทั้งหมดไป

มีเพียงเธอที่ยังจำได้ ในช่วงเวลาที่สับสนแต่มั่นคงเหล่านั้น ต่างฝ่ายต่างเคยเป็นพยานในมุมที่น่าสมเพชของกันและกัน

แต่ก็นั่นแหละ มันก็แค่รอยขีดเขียนสีหม่น ๆ ในความทรงจำวัยเยาว์ ลืมไปซะได้ก็คงจะดีกว่า...

"เจี่ยนจือลูก..." คุณย่าเรียกเธอ ขัดจังหวะการคิดหวนอดีต…