บทที่ 125

เจี่ยนจือมองไปทางลั่วอวี่เฉิงที่อยู่ตรงหน้า เธอเห็นอีกฝ่ายยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้ น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลออกมาจากร่องนิ้ว

ในตอนนั้นจุดรวมสายตาของเวินถิงเยี่ยน อาเหวิน และอาซินก็อยู่ที่ใบหน้าของลั่วอวี่เฉิง แววตาของพวกเขาตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

อาเหวินพูดขึ้นอย่างตื่นตระหนกว่า “จะร้องไห้ทำไมกัน? พวกเราจะอยู่ข้างเธอเอง ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าทำร้ายเธอแน่นอน”

อาซินก็พูดเสริม “นั่นสิ เธอถามอาเวินได้เลย ในบริษัทนี้เธอเป็นคนเดียวที่สามารถวางอำนาจได้!”

“อาเวิน…” ลั่วอวี่เฉิงมองเวินถิงเยี่ยนพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “ฉัน…ฉันไม่กลัวถูกทำร้าย…แต่ฉันกลัวว่าข่าวลือที่แพร่ออกไปจะทำลายชื่อเสียงของบริษัท หากเป็นอย่างนั้น ทุกอย่างคือความผิดของฉันเอง อาเยี่ยน ฉันควรลาออกดีหรือเปล่า?”