บทที่ 141

ลั่วอวี่เฉิงเริ่มพูดตะกุกตะกัก “บางที…เธอ…เธออาจจะไม่ได้ตั้งใจ…” พูดไปพลางก็หันไปมองเวินถิงเยี่ยน “อาเยี่ยน เจี่ยนจืออาจจะไม่ได้ตั้งใจ…”

เจี่ยนจือหัวเราะเย้ยหยันก่อนจะหันไปสบตาเวินถิงเยี่ยน “นายเชื่อหรือไม่เชื่อ？”

เวินถิงเยี่ยนไม่ตอบ

“นายคิดเหรอว่าคนพิการอย่างฉันจะสู้คนที่ร่างกายสมบูรณ์แบบเธอได้？” เจี่ยนจือยังคงต้อนถาม

“อาเยี่ยน ฉัน…ฉันไม่ได้ออกแรงนะ ฉันรู้ว่าเจี่ยนจือขาไม่ดี แล้วยังมีป้าเฉินช่วยเธอ…” ลั่วอวี่เฉิงพูดไปก็ทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง

เวินถิงเยี่ยนไม่สนใจสิ่งที่พวกเธอกำลังโต้เถียงกันแม้แต่น้อย เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ สีหน้าเคร่งขรึม “ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้น ตอนนี้ป้าเฉินมีแค่ทางเลือกเดียว”

“เลือกบ้าอะไร！” เจี่ยนจือแทบอยากหยิบถ้วยชาบนโต๊ะสาดใส่หน้าเขา…