บทที่ 177

“แค่นี้ยังเรื่องเล็กอีกเหรอ สิบนิ้วเชื่อมใจนะ เจ็บที่นิ้วก็เหมือนเจ็บที่ใจ!” คุณย่าจับมือเจี่ยนจือไว้ รู้สึกปวดใจอย่างมาก

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ” เจี่ยนจือยิ้ม เมื่อเทียบกันแล้ว เจ็บที่นิ้วยังเจ็บน้อยกว่าตอนโดนรถชน

แต่สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนกลับดูย่ำแย่

เจี่ยนจือเดาว่าเขาจะต้องนึกถึงอุบัติเหตุในปีนั้นแน่นอน ความจริงแล้วมันเป็นความทรงจำที่ดำมืด ความเจ็บปวดที่ต้องซ่อนเร้น เพราะอุบัติเหตุในครั้งนั้น ทำให้เขาต้องยอมตกลงแต่งงาน ซึ่งมันคือจุดเริ่มต้นแห่งความเจ็บปวดของชีวิตคู่

เจี่ยนจือยิ้มอีกครั้ง ไม่เป็นไร ทุกคนจะต้องปล่อยวางแล้ว

เวินถิงเยี่ยนพาเจี่ยนจือไปส่งโรงพยาบาลโดยที่ระหว่างทางไม่ได้พูดอะไรสักคำ เมื่อจัดการทุกเรื่องเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาก็จัดแจงขึ้นว่า “คุณย่าครับ…