บทที่ 187

“อ่า มีคนอยากซื้อเสื้อสองตัว ฉันก็เลยถ่ายให้เขาดู” เธอพูดขึ้นอย่างใจเย็น

“สองตัวนี้เหรอ?” น้ำเสียงของเวินถิงเยี่ยนสูงขึ้น “คุณนายเวิน เธอจะขายเสื้อของเธอก็ขายไป แต่เธอมีสิทธิ์อะไรมายุ่งของฉัน?”

เจี่ยนจือยิ้ม “ก็ขายพวงสินค้าไง? ลูกค้าอยากได้ทั้งเซ็ต ถ้าไม่ขายกับเสื้อของนายด้วย ของฉันก็ขายไม่ออกน่ะสิ”

“เจี่ยนจือ!” เขาโมโหขึ้นมาจริง ๆ แล้ว เขารู้สึกว่าช่วงนี้เขาอารมณ์เสียบ่อยมาก

“มีอะไรเหรอ ไม่ว่ายังไงนายก็ไม่ใส่เสื้อตัวนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ถ้าอย่างนั้นก็ขายให้คนอื่นไปสิ แบบนี้ก็นับว่าเป็นการรีไซเคิลอยู่เหมือนกันนะ!” เจี่ยนจือพูด “ถ้าอย่างนั้นฉันแบ่งเงินให้นายครึ่งหนึ่งก็แล้วกัน”

เวินถิงเยี่ยนหัวเราะเสียงเย็น จากนั้นก็ดึงเธอออกไป แล้วหยิบเสื้อผ้าในตู้ออกมาใส่ด้วยสีหน้ามืดดำ…