บทที่ 190

เวินถิงเยี่ยนจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง เขาค่อนข้างมั่นใจแล้ว “เธอไม่ได้โกรธจริงเหรอ?”

“ไม่ได้โกรธจริง ๆ !” เจี่ยนจือรู้ “ทุกครั้งที่ฉันบอกว่าไม่โกรธ แต่นายก็ไม่เคยเชื่อเลย”

“เจี่ยนจือ เฉิงเฉิงเขา…”

“ฉันรู้ เธอคือคนที่สำคัญที่สุดของนาย เป็นแสงสว่างในชีวิตที่มืดมนของนาย ในช่วงสุดท้ายของชีวิตคุณย่านาย ก็ได้เธอคอยอยู่เป็นเพื่อนคุณย่า ช่วยนายไว้ ถ้าในชีวิตของฉันมีคนแบบเธอ ฉันก็จะดูแลเขาเหมือนกัน ตอนนี้ชีวิตของเธอค่อนข้างยากลำบาก หากจะไปดูแลเธอก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว” เจี่ยนจือพูดคำพูดของเขาเหมือนท่องบทเรียน

“เธอเข้าใจก็ดีแล้ว”

เธอเห็นว่าเขาดูโล่งอกมากที่เธอ ‘เข้าใจ’ ดังนั้นเธอจึงอดขำออกมาไม่ได้ “ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว นายออกไปก่อนเถอะ”

อีกสามวันเท่านั้น