บทที่ 201

เจี่ยนจือกดตัดสายทันที

ถ้าอย่างนั้นก็ไปนอนบ้านลั่วอวี่เฉิงเถอะ เธอขอไม่ออกความเห็น

เธอคว่ำโทรศัพท์ลง เตรียมจะนอนต่อ

แต่ที่เธอไม่คาดคิดคือหลังหลับไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง จู่ ๆ มีเสียงดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน

เขากลับมาจริงเหรอ？

เธอขบคิดครู่หนึ่ง ตัดสินใจลุกออกไปดู ประเด็นหลัก ๆ คือตรงโถงหน้าบ้านมีเสียงของล้มกระแทกดังไม่หยุด เธอกังวลว่าถ้าเขาเมาเละแบบนี้ เอกสารสละสิทธิ์ที่พ่อเธอเซ็นอาจจะมีปัญหา

เธอเดินมาหยุดที่ห้องนั่งเล่น เห็นเขายืนโงนเงนอยู่ในโถง สายตาเลื่อนลอย

“เจี่ยนจือ มานี่สิ”

ไม่น่าเชื่อว่าเขายังจำเธอได้

เธอเดินเข้าไปหา เอ่ยทักตรง ๆ “ยังจำฉันได้ด้วยเหรอ？”

“เมียฉัน ฉันจะจำผิดได้ยังไง？” น้ำเสียงของเขาติดเง้างอนนิด ๆ พลางโอบไหล่เธอไว้

“นาย…” กลิ่นเหล้าคละคลุ้งเตะจมูกเจี่ยนจือ จนเธอผลักเขาออก…