บทที่ 202

เจี่ยนจือไม่ต่อบทสนทนาใด ๆ เขาพูดอะไรเธอแค่อัดเสียงตามนั้น รอความจริงเรื่องอาสาสมัครแดงออกมา ค่อยปล่อยไฟล์เสียงนี้ออกไป ลองดูว่าเขาจะหน้าชาขนาดไหน

“ตอนนั้นคุณย่าบอกว่า สาวน้อยอาสาสมัครรูปร่างผอมบางคนนั้น คอยเช็ดตัวป้อนน้ำป้อนยาให้เธอ พยุงท่านไปตรวจร่างกาย เธอหน้าตาสละสลวยมาก แถมยังจิตใจดี เฉิงเฉิง…ถึงแม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว ก็ยังเป็นคนเดิมกับเมื่อตอนนั้น…”

พูดมาถึงตรงนี้ เขาเหมือนเพิ่งนึกถึงเธอขึ้นมา ลืมตาขึ้นมาสบตาเธอ “เธอล่ะ？มีแต่ฉันที่ล้างเท้าให้เธอ”

ใช่ เขาเคยล้างเท้าให้เธอจริง ๆ

แต่เรื่องนั้นมันนานมากแล้ว ตั้งแต่สมัยที่ขาของเธอยังไม่หายดี นานจนเธอไม่อยากย้อนกลับไปแตะต้องความทรงจำที่ปวดร้าวนั้นอีก

“เธอไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ？” มือของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าเธอ “คุณนายเวินของฉัน”