บทที่ 203

เจี่ยนจือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบไปที่หูของเวินถิงเยี่ยน ทางฝั่งอาเหวินตะโกนเรียกเสียงดัง “อาเยี่ยน อาเยี่ยน นายยังไม่หลับใช่ไหม？”

“อืม…” เวินถิงเยี่ยนครางตอบทั้งที่สติเลือนราง “ดูแลเฉิงเฉิง…”

“อาเยี่ยน นายจะฝืนตัวเองทำไม？นายดูแลตัวเองไปสิ！” อาเหวินถอนหายใจ

เจี่ยนจือไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดหรือเปล่า แต่เหมือนมีหยดน้ำตาไหลออกมาจากหางตาของเวินถิงเยี่ยน

และเมื่อเสียงสะอื้นแผ่วเบาของเวินถิงเยี่ยนดังขึ้น เจี่ยนจือถึงได้มั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาด เป็นน้ำตาจริง ๆ

เขาพูดกับอาเหวินทั้งน้ำตา “เป็นไปไม่ได้แล้ว ชีวิตนี้เป็นไปไม่ได้แล้ว ฉันต้องรับผิดชอบเจี่ยนจือ ฉันไม่สามารถ… เฉิงเฉิง… เฉิงเฉิง…”

“พอแล้ว นายพักผ่อนเถอะ ฉันวางสายก่อน เฮ้อ…”

สายตัดไปพร้อมเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของอาเหวิน…