บทที่ 206

“อาเยี่ยน! ฉันอยู่ที่นี่! อาเยี่ยนช่วยฉันด้วย!” ลั่วอวี่เฉิงกรีดร้องเสียงดัง

“เฉิงเฉิง! ไม่เป็นไรนะ! ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกลัว ฉันมาหาแล้ว” เวินถิงเยี่ยนรีบวิ่งตามเสียงนั้นด้วยความร้อนใจ

หลังจากนั้นไม่นานเงาร่างของเวินถิงเยี่ยนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ลิฟต์ของชั้นสิบเอ็ด

เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทรงผมที่เคยตกแต่งอย่างเป็นระเบียบกลับหล่นลงมาปรกหน้าผากดูยุ่งเหยิง ใบหน้าเปียกชื้น

เมื่อมาถึงสิ่งที่เขาทำเป็นอย่างแรกคือสำรวจอีกฝ่าย “เฉิงเฉิง เป็นยังไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

ลั่วอวี่เฉิงส่ายหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลริน

เวินถิงเยี่ยนโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเขาก็หันไปตวาดใส่ชายเสื้อเทา “พวกนายห้ามแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม!”

ชายเสื้อเทาหัวเราะขึ้น “น่าสนใจดีนี่นา”