บทที่ 207

“หยุดนะ!” เวินถิงเยี่ยนมองไปทางประกายคมมีดที่ส่องสะท้อนแสงแดด ก่อนตะโกนขึ้นด้วยความร้อนใจ

“คิดออกแล้วเหรอ?” ชายเสื้อเทาหัวเราะอย่างชั่วร้าย “จะให้ฉันปล่อยเมียน้อยสินะ?”

เวินถิงเยี่ยนมองไปทางเจี่ยนจือด้วยความเจ็บปวด

แต่เจี่ยนจือกลับมีใบหน้าสงบนิ่ง แล้วมองเขาด้วยความนิ่งเฉย ก่อนมองไปที่พื้น ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงเรื่อย ๆ แสงสว่างสีทองสาดส่องลงมา

“เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกเรามาเล่นอะไรกันอีกหน่อยดีกว่า นายจะได้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น” ชายเสื้อเทาหัวเราะดังลั่น “ถ้าเลือกปล่อยคนไหนเป็นคนสุดท้าย พวกเราก็จะไม่สนใจวิถีมีด”

“หมายความว่ายังไง?” เวินถิงเยี่ยนถามขึ้นด้วยความโมโห

“ก็หมายความว่า…” ชายเสื้อเทาแสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่ง “กว่านายจะเลือกได้ พวกเราก็อาจจะเมื่อยมือ บางทีอาจจะเผลอกรีดหน้าพวกเธอไป…”