บทที่ 212

เวินถิงเยี่ยนกอดเจี่ยนจือ

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กอดอีกฝ่ายไว้เท่านั้น

เจี่ยนจือไม่ได้ดิ้น เธอขี้เกียจจะเปลืองแรง

หลังจากผ่านไปสักพัก เจี่ยนจือก็ถามเขาขึ้นมาว่า “กอดพอหรือยัง? ฉันเมื่อยแล้ว”

เวินถิงเยี่ยนถึงได้คลายมือออก “ฉันผิดเอง” เขาอุ้มเธอท่าเจ้าหญิง แล้ววางลงบนเตียง “เหนื่อยไหม? อยากนอนพักหรือเปล่า?”

เจี่ยนจือไม่ได้ตอบ

สีหน้าของเวินถิงเยี่ยนจริงจังขึ้นมา “เจี่ยนจือ ฉันรู้ว่าเรื่องวันนี้ทำให้เธอไม่สบายใจ แต่…ในสถานการณ์นั้น ฉันเลือกยากจริง ๆ”

“เลือก?” เจี่ยนจือหัวเราะเสียงเย็น คาดไม่ถึงว่าเขาใช้คำว่าเลือก นายกล้าใช้คำนี้ได้ยังไง?

“เจี่ยนจือ…” เขาถอนหายใจออกมา “เฉิงเฉิงห่วงเรื่องหน้าตาตัวเองมาก…”

“แล้วฉันไม่ห่วงหรือไง?”

เวินถิงเยี่ยนที่ถูกถามก็ชะงักไป