บทที่ 214

ตอนนี้เธอขี้เกียจจะพูดแล้ว อีกแค่สองวันเธอจะไม่อยู่แล้ว ดังนั้นเธอไม่อยากก่อเรื่องโดยไม่จำเป็น และต้องหลีกเลี่ยงปัจจัยเสี่ยงทั้งหมด

เธอครุ่นคิดแล้วพูดขึ้นว่า “คนเราต้องมองไปข้างหน้า จะมาจมปลักกับอดีตไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง?”

เวินถิงเยี่ยนถอนหายใจออกมา เขาถึงกับเผยรอยยิ้มที่หาได้ยาก จากนั้นก็ลูบผมเธอ “เธอคิดได้แบบนั้นก็ดีแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ตาม พวกเราจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ดังนั้นการเปิดใจจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด”

เจี่ยนจือพยักหน้า แน่นอนอยู่แล้ว สำหรับฉันแล้วคำว่า “ความสุข” นั้นสำคัญที่สุด แต่ไม่ใช่คำว่า “อยู่ด้วยกันตลอดชีวิต” ใครจะอยู่กับนายตลอดชีวิตกัน?

เวินถิงเยี่ยนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “ฉันขอไปทำธุระก่อน อีกสองวันฉันก็จะว่างแล้ว…