บทที่ 215

เจี่ยนจือครุ่นคิด และตัดสินใจว่าจะไม่รีบร้อน

เธอกลัวว่าถ้าพูดเรื่องหย่าตอนนี้ เวินถิงเยี่ยนจะไม่เพียงไม่ตอบตกลง แต่สุดท้ายจะไม่ยอมปล่อยเธอไปด้วย

เธอตัดสินใจว่าสองวันนี้ เธอจะเขียนจดหมายบอกความรู้สึกที่แท้จริง และทิ้งเอาไว้ให้เขาในวันที่จากไป พร้อมให้เวลาเขาทบทวนหนึ่งเดือน เมื่อกลับมาแล้วค่อยทำเรื่อง ให้เวลาทำใจหนึ่งเดือน ก่อนที่เธอจะเข้าเรียน เธอก็จะได้ใบหย่ามาพอดี

เย็นวันนั้นเธอเตรียมตัวต้มบะหมี่กิน

ตอนที่เวินถิงเยี่ยนกลับมา เธอกำลังต้มน้ำอยู่ในห้องครัว เธอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง “คอนที่เดินเข้ามา ฉันนึกว่าตัวเองย้อนเวลากลับมา แผ่นหลังของเธอยังเหมือนตอนสมัยมัธยมอยู่เลย”

เจี่ยนจือหันหน้ากลับไปมอง เขากำลังยืนพิงกรอบประตูห้องครัว ในแววตาของเขาแฝงด้วยรอยยิ้มสินะ?