บทที่ 217

“เจี่ยนจือ พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ส่วนเธอเป็นภรรยาของฉัน พวกเธอเป็นเหมือนน้ำกับไฟ ฉันเองก็ยากที่จะรับมือ ความจริงแล้วฉันก็อยากจะให้พวกเธอคุยกับพวกเขาดี ๆ โดยเฉพาะเฉิงเฉิง เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกเสียใจมากจริง ๆ ดังนั้นเขาจึงอยากคุยกับเธอดี ๆ ช่วยเห็นแก่หน้าฉัน กินข้าวมื้อนี้ให้เรียบร้อย ยอมรับความหวังดีจากพวกเขาเถอะ”

เมื่อเจี่ยนจือได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็รู้สึกว่ามันไร้เหตุผลมาก เธอจึงถามขึ้นอย่างอดไม่ไหว “เวินถิงเยี่ยน นายจะบอกว่า เพื่อนสนิทของนายที่เคยนินทาฉันลับหลัง เคยพูดว่าฉันเป็นแค่ไอ้พิการ นี่หรอคือความหวังดีของพวกเขา? แต่เป็นฉันเองที่ไม่ยอมรับความหวังดีจากพวกเขา? นี่คือความผิดของฉันเหรอ?”

“เจี่ยนจือ…” เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างอดไม่ได้…