บทที่ 220

ลั่วอวี่เฉิง “...”

“ได้สิ ได้แน่นอนอยู่แล้ว เจี่ยนจือ กินได้เลยนะ อาหารมีตั้งเยอะแยะ” ลั่วอวี่เฉิงชี้ไปที่จานอื่น ๆ จากนั้นเธอก็พบว่า เจี่ยนจือชิมมาหมดทุกจานแล้ว นอกจากนี้หลังจากกินไปแล้วเศษที่เหลือยังไม่น่าดูด้วย

“ทำไมพวกนายถึงไม่กินล่ะ?” เจี่ยนจือถามด้วยรอยยิ้ม

“กิน…กินสิ…” ลั่วอวี่เฉิงหัวเราะแบบฝืนๆ

แต่เมื่อจานต่อไปมาเสิร์ฟ เจี่ยนจือก็ยื่นมือออกไปเป็นคนแรก แต่อาเหวินอยากจะแบ่งให้ลั่วอวี่เฉิงสักจาน เพราะจานนั้นคือ อูนิของโปรดของลั่วอวี่เฉิง แต่เจี่ยนจือกลับหยิบจานนั้นขึ้นมาแล้วพูดว่า “นี่คือของโปรดฉันเลย พวกนายคงไม่แย่งฉันสินะ?”

เวินถิงเยี่ยนรู้สึกปวดหัวขึ้นมา เขาส่งสายตาให้อาเหวินแล้วบอกว่า “ให้เขาสั่งอีกจาน”

แต่พนักงานกลับบอกว่า วันนี้อูนิหมดแล้ว

นี่เป็นร้านเปิดใหม่และได้ความนิยมอย่างมาก