บทที่ 224

“เธอมีฉันไง” เวินถิงเยี่ยนตอบ “ทางร้านอาหารก็มีบริการแกะเปลือกปูให้นะ”

“ก็ฉันจะกินข้าวผัดมันปู！นายอยากกินปูขนก็สั่งสิ นายสั่งเองไม่เป็นหรือไง？” การที่เธอเอาแต่ใจแบบนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก โดยเฉพาะตั้งแต่ที่เธอคอยตามใจเขามาตลอดห้าปี

เวินถิงเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย

ปฏิกิริยาของเจี่ยนจือดูแปลกไปจากเดิม เมื่อก่อนเธอมักจะพูดกับเขาเสมอว่า “นายอยากกินอะไร？”“ได้สิ เอาตามนายเลย”“ฉันยังไงก็ได้ แล้วแต่นาย”

แม้ท่าทีของเธอจะแปลกไป แต่เขายังคงยกยิ้มบางเหมือนเดิม “ก็แค่ข้าวผัดมันปู บ้านเราไม่ได้จนถึงขั้นกินไม่ได้สักหน่อย จะจริงจังขนาดนั้นทำไม？”

เขาพับเมนูปิดก่อนจะยื่นให้พนักงาน “เอาตามนี้แหละ เพิ่มเมนูผักมาที่หนึ่ง”