บทที่ 225

เธอชี้ไปทางครัวซึ่งมีขวดแก้วใสที่บรรจุเหล้าดองหยางเหมยสีแดงสดวางเรียงรายเป็นแถว

“ถ้างั้น…กินองุ่นไหม” เวินถิงเยี่ยนเอ่ย “อ้อ ใช่สิ คุณย่าจะไปเที่ยวอีกนานไหม？พวกเราจะไปรับท่านเมื่อไหร่？”

คำถามนั้นตรงกับสิ่งที่เจี่ยนจือกำลังจะพูดพอดี

“พรุ่งนี้คุณย่าจะตรงไปสนามบินเลย อีกเดี๋ยวฉัน…”

“เจี่ยนจือ” เวินถิงเยี่ยนเอ่ยขึ้นขัดคำพูดเจี่ยนจือ

เจี่ยนจือหันไปมองเขาอย่างงุนงง

เวินถิงเยี่ยนทรุดตัวนั่งลงข้างเธอ คำพูดที่ไม่ได้พูดระหว่างมื้ออาหาร เห็นทีว่าตอนนี้เขากำลังจะพูดมันสินะ

“คือว่า…” เขาดูลังเลไม่น้อย “ทริปยูนนานของพวกเรา…เลื่อนออกไปก่อนได้ไหม？”

“เลื่อน？” เจี่ยนจือเลิกคิ้วมองเขา

“ใช่…” เขาคลี่ยิ้ม “หลังจากนี้หนึ่งสัปดาห์เป็นไง？ครั้งนี้ฉันพักร้อนตั้งสองสัปดาห์เชียวนะ สัปดาห์หน้าพวกเราค่อยไปยูนนานด้วยกันนะ”