บทที่ 226

ภายในใจของเจี่ยนจือ：ฝันไปเถอะ！

แต่เวินถิงเยี่ยนก็แค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดจะให้เธอช่วยเก็บของจริง ๆ พอเข้าห้องมา เขาก็ตรงไปอาบน้ำ ก่อนจะออกมาเก็บสัมภาระด้วยตัวเอง ทว่าแทนที่จะรีบออกไป เขากลับยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ยอมไปไหน

เจี่ยนจืออยากจะโทรศัพท์หาคุณย่าแทบแย่ แต่เขากลับยืนเป็นก้างอยู่อย่างนั้น จนอดเอ่ยปากไล่เขาไม่ได้ “ยังไม่ไปอีกเหรอ？”

“พูดให้มันนุ่มนวลกว่านี้ไม่ได้หรือไง？” เขาเดินเข้ามาด้านหลังเธอ

เจี่ยนจือนั่งแกะยางรัดผมอยู่หน้ากระจก

แต่จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือมาช่วยดึงยางออกให้ แล้วโน้มตัวลงกอดเธอจากด้านหลัง

ในเงาสะท้อนของกระจก แก้มสากของเขาแนบชิดกับใบหน้าเธอ

ตอนนี้เจี่ยนจือไม่ชอบให้เขาเข้าใกล้เลยแม้แต่นิดเดียว เพราะทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ เธอมักจะคิดถึงกลิ่นของลั่วอวี่เฉิงขึ้นมาเสมอ จนรู้สึกขยะแขยง