บทที่ 228

โชคดีที่ภายในห้องรับรองผู้โดยสารค่อนข้างเงียบ เธอกดรับสายกรอกเสียงลงไปเบา ๆ “ฮัลโหล”

“ทำไมพูดเสียงเบาขนาดนั้น？ทำอะไรอยู่？” เวินถิงเยี่ยนถามซักไซ้

“มากินข้าวข้างนอก ในร้านเงียบมากฉันไม่กล้าพูดเสียงดัง” เจี่ยนจือป้องปากขณะรับสายพลางกดเสียงต่ำ “แล้วนายจะโทรมาทำไมนักหนา？”

เขามันน่ารำคาญจริง ๆ

เขาไม่พอใจเล็กน้อย “ทำไม？รังเกียจฉันหรือไง？”

รังเกียจเหรอ… แค่นั้นยังไม่พอด้วยซ้ำ！

เธอกลอกตามองบน “ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แค่รำคาญนิดหน่อย”

“คุณนายเวิน！”เขาแค่นเสียงในลำคอ “ตอนกดรับเงินนี่รำคาญไหม？”

เรื่องนั้น…ก็ไม่แย่เท่าไหร่

“นายมีเรื่องอะไรอีก？” เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด อยากรีบวางสายก่อนที่จะเผยพิรุธให้เขารู้

“ไม่มีอะไรโทรหาไม่ได้？”

เจี่ยนจือ：……

คน ๆ นี้นับวันยิ่งทำตัวแปลก ๆ