บทที่ 232

แต่ว่าหลังจากนั้น เรื่องพวกนี้ค่อย ๆ การเป็นภาระหน้าที่ของคุณย่า แล้วต่อมาก็ส่งต่อให้ป้าเฉิน…

ถึงแม้ว่าเขาจะยังเคยช่วยเธอบ้างเป็นครั้งคราว แต่มันน้อยจนนับครั้งได้

เวินถิงเยี่ยนย้อนนึกถึงเหตุการณ์เก่า ๆ พร้อมกับเป่าผมให้ลั่วอวี่เฉิง

เขาเก็บไดร์เป่าผมลงที่เดิม “เสร็จแล้ว เธอไปพักเถอะ”

พูดจบ เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องนั่งเล่น ลากกระเป๋าเดินทางไปยังชั้นสองแล้วเตรียมตัวไปอาบน้ำ

เรือนผมสลวยของลั่วอวี่เฉิงแห้งสนิท แผ่สยายลงบนลาดไหล่บางทั้งสองข้าง เมื่อผิวกายสัมผัสอากาศเย็นภายในห้อง ความผ่อนคลายก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว

นี่คือความสุขที่เจี่ยนจือเคยได้รับเหรอ？

ความหึงหวงแผ่ซ่านขึ้นกลางอก เธอตัดสินใจถอดเสื้อคลุมออก เหลือเพียงชุดนอนสายเดี่ยว ก่อนจะก้าวขึ้นไปยังชั้นสอง…