บทที่ 233

คู่พาร์ตเนอร์ของเจี่ยงซื่อฝานอย่างอิ๋นจี้ฉิงเองก็รู้สึกเกรงใจเจี่ยนจือ เจี่ยงซื่อฝานหัวเราะเบาๆ “พี่เจี่ยนจือตอนอยู่ชมรมเต้นมหาลัยก็เป็นแบบนี้แหละ คอยดูแลพวกเราตลอด เธอเดินไปก่อนเถอะ เดี๋ยวคนอื่นจะรอนาน”

เจี่ยงซื่อฝานส่งสายตาให้อิ๋นจี้ฉิง ถึงแม้ว่าอิ๋นจี้ฉิงจะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ระหว่างทางไปรับกระเป๋าเดินทาง อิ๋นจี้ฉิงจึงถามเจี่ยงซื่อฝานว่าเขาหมายความว่าอะไร

“รุ่นพี่เจี่ยนเธออยากช่วยพวกเรา เธอกลัวว่าตัวเองจะไม่มีส่วนช่วยเหลืออะไรในทีมเลยอยากทำอะไรสักอย่าง ถ้าเธออยากทำก็ปล่อยให้เธอทำเถอะ” เจี่ยงซื่อฝานอธิบาย

อิ๋นจี้ฉิงเข้าใจในทันที ก่อนจะจ้องเจี่ยงซื่อฝานพลางกลั้นยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ยิ้มอะไร？” เจี่ยงซื่อฝานค้อนใส่เธอ ก่อนจะรีบก้าวตามเจี่ยนจือที่เดินนำอยู่ข้างหน้า