บทที่ 235

ลั่วอวี่เฉิงรีบส่ายหน้า “อาเยี่ยน ฉันเข้าใจ นายไม่ต้องขอโทษฉันหรอก ฉันไม่ได้โกรธ”

เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วยุ่ง ไม่ได้ตอบกลับอะไร

“อาเยี่ยน...” ลั่วอวี่เฉิงเม้มริมฝีปากแน่น “ ถ้าอย่างนั้นนายซื้อตั๋วไหม？ พวกเราไปด้วยกัน”

“ไม่เป็นไร” เวินถิงเยี่ยนส่งยิ้มให้เธอ “เธอไปนอนเถอะ รีบพักผ่อนได้แล้ว”

ลั่วอวี่เฉิงส่ายหน้าปฏิเสธ “ ถ้านายไม่มีความสุข ฉันก็เที่ยวอย่างมีความสุขไม่ได้หรอก ยังไงอนาคตก็คงได้มีเวลาออกมาเที่ยวด้วยกันอยู่ดี กลับบ้านกันก่อนเถอะ”

เวินถิงเยี่ยนยกมือนวดขมับ เอนหลังพิงพนักโซฟาพลางมองไปที่เธอ “แบบนั้นมันจะไม่ทำให้เธอเสียใจเหรอ？”

ลั่วอวี่เฉิงยกยิ้มอ่อนโยนให้เขา “ไม่นี่ อาเยี่ยน นายไม่รู้จักฉันดีเหรอ？ ฉันแค่หวังให้นายมีความสุข หวังให้ชีวิตนายราบรื่น”