บทที่ 237

เธอโอบกอดความรู้สึกนั้นไว้ หลังจากนั้นทุกคนก็ไปกินข้าว แต่เธอไม่ได้ไปด้วย เธอยังคงนั่งอยู่ในห้องซ้อม ค้นหาตัวเองในความทรงจำ

เหมือนกับวันนั้น วันที่เธอนั่งอยู่ในห้องซ้อมในบ้านคุณย่า เพียงแต่ครั้งนี้เธอเต้นได้อย่างอิสระ เต้นตามจังหวะเสียงหัวใจ เธอกำลังใช้ภาษากายแสดงถึงตัวตนของนกฟีนิกซ์ที่ได้เกิดใหม่จากเถ้าถ่าน

มีหลายครั้งที่เธอไม่สามารถทำท่าตามจินตนาการได้

แม้เธอจะทำมันไม่ได้

แต่เธอก็ไม่ยอมหยุด เธอยังคงเต้นต่อไป เต้นต่อไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็สามารถทำท่านั้นได้สำเร็จ ตอนนั้นเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เหงื่อท่วมร่างกาย

เสียงปรบมือดังก้องห้องซ้อมที่ว่างเปล่า

ผู้ชมไม่เยอะ เสียงปรบมือแผ่วเบา แต่มันเหมือนพายุฝนที่โหมกระหน่ำอย่างรวดเร็วและรุนแรง