บทที่ 240

เวินถิงเยี่ยนไม่สนใจด้วยซ้ำว่าสัญญาการหย่านั้นจะเขียนว่าอะไร เขาหัวเราะเสียงเย็นให้ข้อความในจดหมายไม่กี่ประโยค จากนั้นก็โยนกระดาษใบนั้นลงบนโต๊ะ

ลั่วอวี่เฉิงเอื้อมมือไปหยิบกระดาษด้วยความลังเล แต่เมื่อเห็นว่าเวินถิงเยี่ยนไม่ได้ห้ามเธอ เธอก็มีความกล้ามากขึ้น ในที่สุดก็หยิบมันขึ้นมาอ่าน เมื่อกวาดสายตาอ่านจนจบ และตรวจสอบคำพูดอย่างละเอียด เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะเจี่ยนจือไม่ได้พูดตวามจริงเรื่องการเป็นอาสาสมัครในตอนแรก

แต่เธอก็ต้องตกใจที่พบว่า บ้านหลายหลังของเวินถิงเยี่ยน เขาซื้อด้วยชื่อเจี่ยนจือ นอกจากนี้ยังมีหุ้นของบริษัท! ต่อให้เจี่ยนจือไม่ต้องการทรัพย์สินของเขาและหย่ากันไปแล้ว เธอก็ยังจะมีอิสระทางการเงินอยู่!

“อาเยี่ยน—” ลั่วอวี่เฉิงเรียกเขาเสียงเบา “นายอย่าเสียใจไปเลยนะ…