บทที่ 242

เจี่ยนจือกุมหน้าอกตัวเอง

เธอรู้มาตั้งนานแล้วว่ามันจะไม่เจ็บปวด แต่เธอก็คิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะรู้สึกรังเกียจ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าความรู้สึกเหล่านั้นจะไม่หลงเหลืออยู่เลย

เหมือนกับคนทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้า

การหลุดพ้นจากสภาพแวดล้อมเหล่านั้น หลุดพ้นจากคนคนนั้น ก็เหมือนกับผีเสื้อที่ได้หลุดออกจากพันธนาการ เธอสามารถสัมผัสได้ถึงอิสระที่แท้จริง

“พี่เจี่ยน! รีบมานี่เร็ว พวกเราจะกินกันแล้วนะ” เจี่ยงซื่อฝานเรียกเธอจากด้านนอก

“มาแล้ว!” เธอตอบกลับด้วยความยินดี

“พี่เจี่ยน” เสียงของเจี่ยงซื่อฝานดังขึ้นอีกครั้ง

ถึงแม้ประตูจะเปิดอยู่ แต่เขาก็ยังเคาะจากด้านนอก “พี่เจี่ยน เสร็จหรือยัง? ผมรอพี่อยู่นะ!”

“เสร็จแล้ว จะออกไปแล้ว!” เจี่ยนจือถือโทรศัพท์แล้วเดินออกไปด้านนอก ในขณะที่เธอกำลังกดตัดสายวิดีโอคอล…