บทที่ 249

“อ่า…” พนักงานรักษาความปลอดภัยไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงชวนคุยขึ้นมา หรือเพราะคนเมาจะพูดมากเป็นพิเศษ?

ตอนนี้เวินถิงเยี่ยนก็พูดมากกว่าปกติจริง ๆ

รอจนกระทั่งรถมา เขาก็พูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัยว่า “คุณย่าทำอาหารเอาไว้หลายอย่าง เธอทำให้ฉันโดยเฉพาะ”

“อ่า คุณย่านี่ดีกับคุณจังเลยนะครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยก็ทำได้เพียงต้องคุยกับเขาต่อไปเรื่อย ๆ

“อื้อ ๆ คุณย่าดีกับฉันมาก เขาเอ็นดูฉันมากที่สุด…ฉันต้องกลับไปหาเธอ จะปล่อยให้คุณย่ารอนานไม่ได้”

“จริงครับ จะต้องใช้เวลาอยู่กับคนเฒ่าคนแก่ให้มากหน่อย”

“เดี๋ยวรอฉันว่าง ฉันจะพาคุณย่าไปเที่ยวทะเล…”

“คุณผู้ชาย คุณช่างกตัญญูจริง ๆ …”

“กตัญญู?” ดวงตาของเวินถิงเยี่ยนมีน้ำตาคลอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ “ฉันไม่ได้กตัญญู ไม่ได้กตัญญูเลยสักนิดเดียว ฉันมันไม่ดี…”