บทที่ 250

“ผู้ใหญ่บ้าน…คือว่า…” เวินถิงเยี่ยนไม่เคยรู้สึกจนตอบแบบนี้มาก่อน “ฉัน…ฉันยังมีงานที่บริษัท ฉันต้องขอตัวก่อนนะ…”

หากพูดมากกว่านี้อาจจะทำให้สถานการณ์ย่ำแย่ลง…

แต่เวินถิงเยี่ยนเดินออกมาครึ่งทาง ทันใดนั้นเขาก็หันกลับไป แล้วเรียกอีกฝ่ายขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ผู้ใหญ่บ้าน…”

ผู้ใหญ่บ้านยิ้ม “คุณเวิน ไม่ทราบว่าพอจะมีอะไรที่ฉันช่วยคุณได้หรือเปล่า?”

“คุณรู้ไหมว่า…” เวินถิงเยี่ยนเอ่ยปากอย่างยากลำบาก คุณย่าของครอบครัวเขา แต่เขากลับต้องไปถามคนอื่นว่า อีกฝ่ายอยู่ที่ไหนน่ะเหรอ? แต่ถ้าไม่ถาม ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสามารถให้คำตอบเขาได้ “คือว่า…คุณย่าไปอยู่ที่ไหนเหรอ?”

ผู้ใหญ่บ้านส่ายหน้าอย่างรู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ “ไม่รู้สิครับ เธอไม่ได้กลับมาที่นี่หลายวันแล้ว! ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน คุณก็…”