บทที่ 253

อาจารย์จ้าวพยักหน้ารับ เดินนำออกไปก่อน

เจี่ยนจือหมุนตัวเดินออกมาพลางกดรับสาย “เวินถิงเยี่ยน นายเป็นบ้าอะไรของนาย？”

เสียงของเวินถิงเยี่ยนที่ลอดผ่านไปสายมาแหบแห้งและอ่อนแรง “เจี่ยนจือ…เจี่ยนจือ…”

“ นายมีอะไรก็พูดมา！”

“เจี่ยนจือ ฉันไม่สบาย ทรมานมาก…” นอกจากน้ำเสียงแหบแห้งแล้วยังยานคางอีกด้วย ราวกับไม่มีสติเท่าไหร่นัก

“เวินถิงเยี่ยน ถ้าไม่มีอะไรฉันจะวางสายแล้วนะ นายไม่สบายก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

“เจี่ยนจือ เจี่ยนจือ ไม่นะ… ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ ฉันป่วย”

เจี่ยนจือรู้สึกว่าเรื่องนี้มันน่าขำสิ้นดี “ นายไม่สบาย？ ไม่สบายแล้วโทรหาฉัน？เวินถิงเยี่ยน เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า？”

“ฉันอยากดื่มน้ำ…ปวดหัว…ลุกไม่ขึ้น…”

คุยกันคนละเรื่องชัด ๆ…！

เขาไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลยสินะ！

แต่เจี่ยนจือพอเข้าใจว่าเขาคงจะป่วยจนสติเลอะเลือน…