บทที่ 254

ชั่วอึดใจหนึ่ง ได้ยินเสียงแหบพร่าตอบกลับมา “ไม่โอเค”

ป่วยงั้นเหรอ？

“คุณผู้ชายฉัน ป้าขอเสียมารยาทเข้าไปนะคะ？” ป้าเฉินเอ่ยถามด้วยความลังเล

“อืม…”

หลังได้รับอนุญาตป้าเฉินผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง แต่เธอกลับพบว่าคุณชายยังคงนอนอยู่บนเตียง การที่เขาเป็นแบบนี้นั้นไม่ปกติเอาเสียเลย “ คุณผู้ชาย ป่วยเหรอคะ？”

“น้ำ…” ลำคอของเวินถิงเยี่ยนแห้งผาก ปวดแสบปวดร้อนไปหมดราวกับถูกไฟเผา ตอนที่หลับอยู่ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอตื่นมาก็รู้สึกกระหายน้ำทันที

“ ได้ค่ะ ได้ รอสักครู่นะคะ…” ป้าเฉินเดินออกไป พร้อมบอกให้ลูกสาวช่วยรินน้ำให้หนึ่งแก้ว ตัวเธอรับแก้วน้ำมาพร้อมกำชับลูกสาวอีกครั้งว่าให้นั่งรอเฉย ๆ ห้ามแตะต้องของในบ้านเด็ดขาด จากนั้นจึงเดินกะเผลกถือแก้วน้ำกลับเข้าห้องไป