บทที่ 259

เฉินมู่ซีหวาดกลัวจนถึงขีดสุด

เธอไม่อยากกลับไปชนบท…ไม่เอา…พ่อคนนั้นต้องทุบตีเธอกับแม่จนตายแน่ เธออยากเรียนหนังสือ อยากมีความสามารถ หาเงินเยอะ ๆ แล้วตอบแทนแม่…

เธอปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ ก่อนจะเริ่มนวดเท้าให้ลั่วอวี่เฉิง

แต่เธอไม่เคยนวดมาก่อนจึงทำไมเป็น ผนวกกับรู้สึกปวดแสบปวดร้อนบริเวณหน้าอกที่ถูกน้ำร้อนลวก แถมในใจก็หวาดกลัวถึงขีดสุด เธอพยายามกัดริมฝีปากแน่น กลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน น้ำตาก็ยังไหลลงมาตามแก้มอยู่ดี และเพราะเช็ดน้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่ทัน หยดน้ำตาสองสามหยดจึงหยดลงบนเท้าของลั่วอวี่เฉิง

จากนั้น โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว บริเวณหน้าอกที่มีแผลน้ำร้อนลวกก็ถูกเตะเข้าเต็ม ๆ

“อ๊ะ…” เธอเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“น้ำตาสกปรกของเธอมันหยดใส่เท้าฉัน！”ลั่วอวี่เฉิงกรีดร้องลั่น…