บทที่ 260

เมื่อป้าเฉินเห็นเวินถิงเยี่ยน น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เวินถิงเยี่ยนไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น กวาดตามองรอบบ้าน “เฉิงเฉิง？ เธอมาได้ยังไง？”

ลั่วอวี่เฉิงชักเท้าที่พาดอยู่บนโต๊ะกลับมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว เธอเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย “อาเยี่ยน” แล้วกางแขนกว้างพุ่งเข้าหาเขาอย่างออดอ้อน “อาเยี่ยน ฉันไม่ได้เจอนายตั้งหลายวัน คิดถึงนายจะแย่อยู่แล้ว…พวกเราทุกคนคิดถึงนายจะตาย แต่นายไม่สนใจเลยฉันเลยต้องมาหานายที่นี่เอง”

เวินถิงเยี่ยนมองท่าทางเหมือนนกน้อยของเธอที่โผเข้ามา ยกยิ้มบางพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้มีธุระต้องจัดการน่ะ？”

“ฮึ！ ยังไงนายก็ลืมพวกเราไปแล้วนั้นแหละ” เธอเบะปากด้วยท่าทีกระเง้ากระงอดอยู่ตรงหน้าเวินถิงเยี่ยน…