บทที่ 270

“นายสิโสโครก!” ลั่วอวี่เฉิงที่หลบอยู่ด้านหลังเวินถิงเยี่ยนก็แผดเสียงขึ้น

เจี่ยงซื่อฝานมองลั่วอวี่เฉิงด้วยสายตาเย็นยะเยือก “คุณคิดว่าคุณหลบอยู่หลังผู้ชายสารเลวแล้วผมจะต่อยคุณไม่ได้งั้นเหรอ? ไอ้พวกคนโสโครก ถ้าผมเจอ ผมตบทันที ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย!”

เวินถิงเยี่ยนถลึงตามองเจี่ยงซื่อฝาน “เหมือนว่าวันนี้ผมจะต้องจัดการคุณให้หุบปากแล้ว”

“คุณคิดว่าผมไม่กล้าต่อยคุณอย่างนั้นเหรอ?” เจี่ยงซื่อฝานสาวเท้าขึ้นมาหนึ่งก้าว แล้วยืนขวางผู้หญิงทั้งสามคน ให้พวกเธอหลบอยู่ด้านหลัง “คุณคิดว่าตัวเองสะอาดสะอ้านงั้นเหรอ? เมื่อกี้เธอปากเสีย ผมก็ตบปากเธอ แต่ตัวคุณน่ะ เหม็นเน่ายิ่งกว่าโคลนตมเสียอีก ผมน่ะจะซัดให้คุณลุกไม่ขึ้นเลย!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วอวี่เฉิงถึงได้รู้ว่าเมื่อกี้ทำไมเจี่ยงซื่อฝานถึงตบปากเธอ…