บทที่ 273

เมื่อลั่วอวี่เฉิงได้ยินคำพูดของเวินถิงเยี่ยนดังนั้น เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ตอนที่เธอเงยหน้ามองเวินถิงเยี่ยน เธอถึงได้พบว่า สายตาของเขายังทอดยาวออกไป เดิมทีเขาไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดเลย

“อาเยี่ยน พรุ่งนี้เราจะออกจากที่นี่แล้วใช่ไหม?” เธอพูดขึ้น

เวินถิงเยี่ยนยังนิ่งเงียบไปอยู่นาน

“อาเยี่ยน! ฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า?”

เวินถิงเยี่ยนค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา “อื้อ ฟังอยู่”

เงาร่างของเจี่ยนจือหายไปจากครรลองสายตาแล้ว เธอเดินหายไปกับเพื่อนทั้งสามคน

เวินถิงเยี่ยนเงียบเสียงมาตลอดทาง

ถนนในเมืองเวนิสมีผู้คนเดินขวักไขว่มากมาย แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ทั้งสี่คนกลับไปถึงโรงแรม เจี่ยงซื่อฝานส่งผู้หญิงทั้งสามคนขึ้นลิฟต์ จากนั้นเขาก็พูดขึ้นอย่างหยอกล้อว่า “พวกเธอกลับห้องไปก่อนเถอะ…